donderdag 25 april 2013

Metrogevallen



Vanmorgen zeiden Leendert en ik tegen elkaar: "Jammer eigenlijk, we reizen vanuit ons eigen huis haast niet met de metro." Nu hadden we vandaag een toer "Praag" op het program, en we besloten om dat dan in ieder geval deels met de metro te doen. 


Dat werd een behoorlijk enerverende reis. De eerste drie stations werden we getrakteerd op een vloeibare monoloog in het Tsjechisch. We waren fijn publiek, want tegenspraak onzerzijds zat er niet in. De spreker was een man die er meelijwekkend beroerd uitzag. En hij was stomdronken. Na 3 stations wankelde hij weer naar buiten. Ik bleef zitten en hoopte dat hij niet alleen is op deze wereld, maar dat er iemand is die zich zorgen om hem maakt, en om zijn drankgebruik.

De reis ging verder. Ineens hoorde ik naast me een doffe klap. Een jonge vrouw was omgevallen. Ik verwachtte dat ze gegeneerd weer op zou krabbelen, maar dat gebeurde niet. Doodstil bleef ze liggen. De man die het dichtst bij haar zat bukte zich en voelde aan haar hals. Haastig klikte hij zijn buikdrager met kind los en gaf hem aan zijn overbuurman. De vrouw legde hij in de stabiele zijligging. Inmiddels lag ze te schokken en gaf ze over, maar was ze nog steeds buiten bewustzijn. Gelukkig kwamen we aan op het volgende station. Ik hoopte dat de ambulance waar inmiddels om gebeld was, snel zou aankomen. Tot mijn grote verbazing gingen de metrodeuren na lange tijd toch weer dicht. En de metro reed verder, met de vrouw nog altijd bewusteloos op de grond. Bij het volgende station werd ze voorzichtig naar buiten gedragen door twee mannen. Ik stelde me voor dat het meisje weer bijkwam. Hoe zou dat voelen? Je gaat iets doen wat je misschien elke dag doet. En daarvoor stap je in de metro. Om vervolgens wakker te worden in het ziekenhuis. Wat een afschuwelijke ontdekking zal dat zijn. 
Een paar vrouwen bleven bij haar en de twee mannen renden de metro weer in. De man gespte zijn kind weer op zijn buik, de metro reed verder, en het leek alsof er niets was gebeurd. Een hoopje viezigheid in het gangpad was al wat restte...