vrijdag 31 mei 2013

Ons bestaan gestempeld

EU-burgers zijn wij. Dat betekent dat je geen bureaucratisch gedoe hebt met verblijfsvergunningen enzo, als je binnen de EU verhuist. Ja, dat dachten wij ook! Nu is dat technisch gesproken wel zo, maar als je hier meer wilt dan alleen in je huis wonen, dan moet je tóch een verblijfsvergunning. Het is namelijk een soort domino. Als je een parking permit wilt om je auto in de straat te mogen parkeren, moet je een Tsjechische nummerplaat hebben. En als je je auto wilt importeren, teneinde een Tsjechische nummerplaat te verkrijgen, moet je een residence permit hebben. En voor een residence permit heb je dan weer een arbeidscontract nodig. Kortom, meer papierwerk dan we leuk vinden. En we zijn er voorlopig nog niet klaar mee. En sowieso bleek dat we ons binnen 30 dagen na aankomst hadden moeten laten registreren….. Wat een gedoe zeg. Maar Pavel hielp ons door het papierwerk heen en begeleidde ons naar de vreemdelingenpolitie. Hij fungeerde ook als onze tolk. Want bij de vreemdelingenpolitie spreken ze, reuze handig, geen Engels.
Ok, tis geen agent, maar een soldaat. maar wel een Tsjechisch...
We vulden alles in en zetten her en der wat handtekeningen. Omdat Chaja bij ons was moesten we haar ook registreren. Maar Jesse hoefde niet geregistreerd, want hij was er niet bij. Ja op zich is het natuurlijk totaal niet nodig dat we het ook nog snappen. 
We trokken een nummertje en zetten ons in de wacht. En niet eens zo gek veel later waren we al aan de beurt. We werden een kamertje binnengeloodst waar een agent achter een bureau zat. Hij zag er echt agentachtig uit. Eigenlijk een beetje zoals ik me veldwachter Zwart in de Kameleon altijd voorstelde. Indrukwekkende epauletten met een hoop sterren erop. Verder op zijn mouwen nog een paar glimmende sterren. En om het geheel te completeren een prachtig glanzend exemplaar, hangend op zijn borst. Hij had doordringende blauwe ogen en een strenge snor. Met een gezichtsuitdrukking die daarbij paste. We mochten gaan zitten en de man bekeek met een ondoorgrondelijk gezicht onze papieren. Ik had een goed uitzicht op zijn handen, dus die heb ik toen maar es aandachtig bestudeerd. Die handen waren naar mijn idee heel geschikt voor een houthakker, of om een onwillig schaap mee in de houdgreep te nemen voor de jaarlijkse scheerbeurt. Maar goed, op één of andere manier was hij tóch achter een computer terechtgekomen. En daar móést hij dus ook iets mee. Dus hij toog aan het typen. Of eigenlijk tóch hakken. Met één vinger gaat dat best langzaam, dus tijd genoeg voor verdere observaties. Het kantoor was kaal en wit en er stond behalve het benodigde meubilair niks in.Op de tafel naast de agent stond een heel regiment stempels indrukwekkend te zijn. En ik vroeg me af welke ervan allemaal gebruikt zouden worden om ons legaal in dit land te doen zijn. De man vroeg sinds wanneer we in Tsjechië waren. En Leendert antwoordde geheel naar waarheid dat dat 2 april was. Onze tolk vertaalde dat met: "De 2e". Waarop de man 2 mei invulde. Geprogrammeerd op die dertig dagen waarschijnlijk. Maar goed, een hoop typewerk, en diverse stempels later, sprak de man de verlossende woorden: “To je všechno.” Nou, als dat dan alles is, dan gaan we maar!!”

dinsdag 28 mei 2013

Tsjechisch weekendje (2) - De inwendige mens

We vervolgden ons Tsjechische weekendje op zaterdagavond. Leendert en ik zijn samen gezellig op stap geweest. 
U Kroka

Een paar weken geleden had Nelleke (ja echt waar!) aangeboden dat ze wel een keertje op wilde passen als we samen weg wilden. Zo'n aanbod lieten we niet lopen natuurlijk! Dus we zijn uit eten geweest bij "U Kroka", een typisch Tsjechisch restaurantje, met typisch Tsjechische gerechten. Leendert had, zoals het een echte man betaamt, een groot stuk vlees aan een bot, gekookt in bier ;) Maar ik besloot om deze keer de varkensknieën en -nekken te laten voor wat ze waren en concentreerde me op de mediterrane keuken. We hebben voorzichtige pogingen gedaan om ons eten in het Tsjechisch te bestellen. Maar ja dan krijg je dus óók antwoord in het Tsjechisch... Toch nog maar even in het Engels dan. Onze traditie is om dan het toetje ergens anders te gaan eten. Dus tot slot van deze gezelligheid heb ik in een restaurant aan de Moldau nog een lekker 'bakkie' met palačinký met slagroom en cranberries verorberd. We hebben er van genoten samen en we kunnen er weer een hele poos tegen.

Afgelopen zondag was een herfstachtige regendag hier. Dus alle tijd van de wereld om lekker te koken. We wilden graag eens een keer iets typisch Tsjechisch maken. Een goed voorbeeld daarvan is knedliky. In Duitsland en Oostenrijk eten ze ook zoiets, maar dan heet het Knödel. Het kost behoorlijk wat tijd om te maken, maar dan heb je ook wat. Ik had op taalles om een recept gevraagd. Dus als onderdeel van de les hebben we dat recept (in het Tsjechisch) besproken. Het is een soort brood, gemaakt van griesmeel, melk, gist, ei en...een broodje in dobbelsteentjes. Daar maak je een mooie bal deeg van. En dat moet dan een uurtje rijzen en daarna wordt het in de vorm van een broodje gerold en in een pan ruim kokend water gemikt. En dan na 20 minuten heb je knedliky. 



En dat dan in plakjes bij je stoofpotje. Lekker hoor. Doen we deze week weer gewoon een beetje Nederlands.

maandag 27 mei 2013

Tsjechisch weekendje (1) - Licht!

Ja ik begrijp dat het een beetje bijzondere titel is. Want als je in Tsjechië woont, is elk weekend natuurlijk Tsjechisch. Dat is tot op zekere hoogte wel zo, maar het is ook reuzegemakkelijk, en helemaal als het weer tegenzit, om je hele weekend thuis, Lekker Nederlands Te Doen, en gewoon te vergeten dat je in Tsjechië bent. Maar goed, afgelopen weekend dus niet.

Er is niet veel te zien onderweg in de metro, maar proberen kan altijd!
Het begon al op vrijdagavond. Chaja en ik gingen samen naar een concert. We waren de week ervoor uitgenodigd door een aardige Tsjechische dame. Afgelopen vrijdag was het kerkennacht, in het Tsjechisch Noc Kostelů, en het koor waarin deze dame zingt, zou optreden. In de weken ervoor was de kerkennacht behoorlijk grootscheeps aangekondigd. En zo kon het gebeuren dat er in de metrostations een aankondiging hing met een Bijbeltekst erop, Zacharia 14:7.

“… er zal geen onderscheid zijn tussen dag en nacht. Pas tegen het vallen van de avond zal er weer licht gloren.”


Mooi om dat hier op straat tegen te komen. In een straatbeeld dat in de regel gedomineerd wordt door heel andere zaken. Erotiek en porno spelen hier een belangrijke rol. Onlangs bijvoorbeeld stickers met "I love porno" op verkeersborden en lantarenpalen. Of je vindt erotische reclame onder je ruitenwisser.
En waar we ons ook over blijven verbazen zijn de werkelijk reusachtige tatoeages die, nu het weer wat mooier wordt, uit alle hoeken en gaten tevoorschijn kruipen. Dat is hier echt nog wel een graadje erger dan in Nederland. Het is zelfs zo dat Jesse af en toe mensen herkent aan de afbeelding op hun armen of achterhoofd!?
En dan licht er tussen dit alles ineens deze Bijbeltekst op! Blijkbaar is daar dan toch plek voor.

Het is bijzonder dat een relatief kleine groep christenen een project zo groots neer kan zetten.


De pr had in ieder geval in de kerk waar Chaja en ik waren effect, want er waren heel wat mensen. En toen we na afloop van het concert de kerk verlieten, stond er al weer een hele groep klaar voor de volgende bijeenkomst.

maandag 13 mei 2013

Opvoeden: Stoppen of doorgaan?


In tijden van transitie is niets verleidelijker dan tijdelijk even te stoppen met opvoeden. “Want ze hébben het al zo moeilijk.” Nu is dat ook echt wel zo. Het leven in een ander land vraagt veel van onze kinderen. Van ons allevier trouwens. En soms stijgt ons dat gewoon even naar het hoofd. Maar ja wat dan? Tijdelijk toegeeflijk zijn? We zagen het voor ons, dat we dan in juli ofzo alle geschapen precedenten weer vakkundig de nek omgedraaid moeten zien te krijgen. Toch maar niet! Dus nu blijven we toch maar opvoeden. Maar we hebben nog wel een lang weg te gaan.

 Gisteren zaten we te eten. En als ons het onuitsprekelijke voorrecht ten deel valt, dat de kinderen het óók lusten, wil het wel eens gebeuren dat ze “nog een bordje” willen. Onlangs waren Leendert en ik goed en wel op de helft van ons portie. Maar een van de kinderen vroeg al, vol ongeduld en aan niemand in het bijzonder: “Mag ik nog een beetje!!” Dus wij sloegen onmiddellijk aan het opvoeden. “Luister es, wij zijn nog niet klaar. Je wacht maar even tot iedereen zijn bord leeg heeft. En dan vragen we vanzelf wel of je nog méér lust.” Een minuutje en een diepe zucht later: “Kan er alsjeblieft iemand me nog meer eten aanbieden?!”

woensdag 8 mei 2013

Nemluvím Holandský

Inmiddels wonen we al ruim vijf weken in Praag. We zijn aardig gesetteld nu en ons leven heeft weer ritme. Jesse gaat nu ruim vier weken naar school. We sporen dagelijks met de tram op en neer. Het is elke keer weer een verrassing in wat voor tram we stappen en Jesse hoopt telkens vurig dat het een "nieuwe" zal zijn. Dat is echt de kers op de taart van een lange schooldag. Hij doet goed zijn best en we zijn diep onder de indruk van het tempo waarin hij Engels leert. We zijn minder gelukkig met het tempo waarin hij het Nederlands lijkt te verliezen. Dus daar gaan we wat aan doen.

Hij begint nu merkbaar de onregelmatige werkwoorden kwijt te raken. Dus hij slaapte en denkte en werkte (o wacht, dat laatste klopt natuurlijk...) Het heeft eigenlijk iets vertederends omdat hij dat als kleutertje ook zei. We begrijpen natuurlijk nog steeds prima wat hij bedoelt, maar het is handiger als hij de onregelmatige vormen behoudt.
Lastiger wordt het dat hij soms ook bepaalde begrippen verliest. Dan moet hij meer capriolen uithalen om duidelijk te maken wat hij zeggen wil. Maar geen nood, associëren kan altijd nog. Dus vanmorgen stonden we op de metro te wachten en bespraken dat het reizen met het OV hier echt heel leuk is. "Maar", verzuchtte Jesse, "het is wel echt jammer dat we bijna alles met de tram doen. Want de metro is nu voor mij bijna uitgestorven......

Gauw!!! De stop erin voordat alles weggelopen is!!