maandag 13 mei 2013

Opvoeden: Stoppen of doorgaan?


In tijden van transitie is niets verleidelijker dan tijdelijk even te stoppen met opvoeden. “Want ze hébben het al zo moeilijk.” Nu is dat ook echt wel zo. Het leven in een ander land vraagt veel van onze kinderen. Van ons allevier trouwens. En soms stijgt ons dat gewoon even naar het hoofd. Maar ja wat dan? Tijdelijk toegeeflijk zijn? We zagen het voor ons, dat we dan in juli ofzo alle geschapen precedenten weer vakkundig de nek omgedraaid moeten zien te krijgen. Toch maar niet! Dus nu blijven we toch maar opvoeden. Maar we hebben nog wel een lang weg te gaan.

 Gisteren zaten we te eten. En als ons het onuitsprekelijke voorrecht ten deel valt, dat de kinderen het óók lusten, wil het wel eens gebeuren dat ze “nog een bordje” willen. Onlangs waren Leendert en ik goed en wel op de helft van ons portie. Maar een van de kinderen vroeg al, vol ongeduld en aan niemand in het bijzonder: “Mag ik nog een beetje!!” Dus wij sloegen onmiddellijk aan het opvoeden. “Luister es, wij zijn nog niet klaar. Je wacht maar even tot iedereen zijn bord leeg heeft. En dan vragen we vanzelf wel of je nog méér lust.” Een minuutje en een diepe zucht later: “Kan er alsjeblieft iemand me nog meer eten aanbieden?!”

1 opmerking:

  1. Hihi geweldig!Jullie doen het hartstikke goed... ennuh dat opvoeden van jullie komt best voor elkaar;-) Liefsss

    BeantwoordenVerwijderen