zaterdag 29 juni 2013

Dolce far niente

Ja dat is vanuit calvinistisch oogpunt bezien tamelijk lichtzinnig. Toch is dat wat we gaan doen komende week, en wel in Hojna Voda! Hojna Voda betekent "overvloedig water". Niet dat we dáár per se op zitten te wachten na de overvloed die we net gehad hebben. Maar de weersvoorspelling zijn goed.

De kinderen letten er altijd op dat hun koetjes met hun kop uit de tas steken, zodat ze genoeg zuurstof krijgen.

vrijdag 21 juni 2013

Mét geurstoffen

Met de temperatuur stijgt hier ook de intensiteit van de geuren (net als overal trouwens), zowel negatief als positief. Laat ik beginnen met het positieve. Als ik de ramen openzet komen zoete geuren van bloeiende struiken ons huis binnengewaaid. Dus als ik behoefte heb aan een lekkere geur dan houd ik mijn neus in de tocht. Mmmmm, fijn hoor. Dat zal binnenkort wel weer over zijn, aangezien de meeste struiken niet tot augustus bloeien vrees ik.
Aromatherapie

Ook op het balkon is het fijn, tenminste, als de wind de goede kant opstaat. Toen we hier net woonden kregen we een rozemarijnstruikje als welkom in Praag. Dat was een leuk cadeautje om meerdere redenen. Om te beginnen natuurlijk het persoonlijke gebaar. Maar ook de plant zelf is een goed cadeau! Hij is fijn voor in het eten, maar ook prettig voor de geur. Samen met nog wat andere kruiden staat hij zijn stinkende best te doen in de niets-en-niemand-ontziende zon. Toegegeven, van 39 graden word ik maar beperkt enthousiast al is het veel beter dan al die regen, maar de rozemarijngeur vergoedt dus veel! Totdat de wind opsteekt, dan wel draait. Want dan walmt ons de nestgeur van de volgende lichting jonge duiven tegemoet. En die is aanmerkelijk minder neusstrelend dan rozemarijn!  Ik hoopte heel erg dat ze, de duifjes,  het loodje zouden leggen in deze hitte, maar ze zijn er beter tegen bestand dan ikzelf vrees ik. En zelfs áls ze waren bezweken, weet ik niet of dat geurtechnisch gezien wel zo’n verbetering zou zijn geweest, bedenk ik nu.

Onontbeerlijk in stinkvolle tijden.
Ook het openbaar vervoer verschaft ons even wat minder vreugde dan het wel deed op koelere dagen. Alleen ’s morgens vóór half tien is het nog draaglijk. Daarna al niet meer. Afgelopen zaterdag stapten we in de tram. Maar de zweetgeur die er hing was ondraaglijk en bijna snijdbaar! Dus we hebben onze adem ingehouden tot de volgende halte (ja was dat maar mogelijk) en stortten ons weer naar buiten. We klommen snel in het volgende tramstel, waar het zowaar een slag minder beroerd was. Het is soort Russische roulette, maar dan andersom. De kans is 1 op 6 dat je gelúk hebt, en de overige 5 keer is dampende pech. Dus alleen als het niet anders kon, reisden we met het ov, trammijders als we waren. Volgende week schijnt het een stuk koeler te worden. Kunnen we weer even bijkomen van deze kakefonie aan geuren.

zaterdag 15 juni 2013

Pokerface

Er zijn hier in Praag heel wat zaken waar de gemiddelde Nederlandse dorpeling grote ogen van op zou zetten. Maar als je midden tussen al die dingen in woont, dan treedt er een weinig gewenning op. Tenminste, bij Jesse wel…. Bij zijn moeder wat minder, maar dat kan nog veranderen. 


Maandag jongstleden stonden we samen op de tram te wachten toen we uit school kwamen. De regen kwam met bakken uit de lucht dus we stonden in een portiekje met uitzicht op de halte. Ondertussen liepen er heel wat mensen voorbij die wél een paraplu bij zich hadden. Ik had dat vanzelfsprekend níét. Daar kwam een mevrouw aan die een andere oplossing had bedacht. Ze had een zuurstokroze sjaaltje om haar hoofd geknoopt. Maar ik betwijfel ten zeerste of het tegen zoveel water bestand was. Het deerde haar niet want ze liep druk te bellen en het leek alsof ze zich er zelfs niet  bewust van was dat ze nat werd. Ze droeg een spijkerjack, ook niet erg waterdicht , en daaronder een ruitjesbloes. Toen ik nog eens beter keek sperde ik mijn ogen wijd open. Want ze had hem opengeknoopt van onderen af tot zo’n 10 cm boven haar navel!!  Ik vind het niet bijster charmant als een man zijn voorgevel op die manier etaleert, maar ik had vrouwen dat nog nooit zien doen. Maar eens moet de eerste keer zijn. Maar waarom zou ze dat doen?! Wat zou ze gedacht hebben: Als ik dan toch nat moet worden, dan maar rechtstreeks? Als ik zoiets in Nederland zou zien zou ik koortsachtig mijn kiekens bijeen vergaderen om te voorkomen dat ze zouden gaan wijzen, lachen, of met stemverheffing zouden vragen: ”Zag je dat mama?!!!” Maar hier in Praag was dat niet nodig. Jesse vertrok geen spier. De vrouw was voorbij en de tram kwam eraan. Maar Jesse moet toch nog een naschok op mijn gezicht hebben gezien, want hij zei: “Ja, dát was wel een beetje apart he?”

maandag 10 juni 2013

Calimero

We hebben een thuiszitster en ze heet Chaja. Dat thuiszitten valt haar erg zwaar. Ze mist het enorm om met andere kinderen te spelen. Gelukkig is ze wel creatief in manieren om zichzelf bezig te houden. Zo klost ze regelmatig op hakken en in verkleedkleren rond op de overloop. 



Of ze “dweilt” de vloer met een baby om haar middel geknoopt. Vooruit we hangen er nog een knuffelkoetje bij ook. Moedertje in de dop aan het huishouden. 


Haar fantasie lijkt oneindig. Tegelijkertijd is het allemaal buitengewoon frustrerend voor haar. Ze mist veel dingen die Jesse wél heeft. Een uitje met de klas bijvoorbeeld. En voor veel zaken is ze nog te jong. Zo mag Jesse komende zomer op Mission Kid Camp, maar Chaja nog niet. Want ze is te jong, oftewel in háár wereld, "te klein". Daar is ze het hartgrondig mee oneens. “Jullie zeggen toch heel vaak dat ik een grote meid ben?! Nou dan bén ik dat dus ook!!”  Dat is allemaal “niet eerlijk”!! 
Kortom, onze kleine Calimero heeft het behoorlijk zwaar, vindt ze zelf. Maar gelukkig genoeg biedt het ook voordelen. Want in het OV geldt als norm: Opstaan voor ouderen en kleine kinderen. En Chaja krijgt het bijna altijd wel voor elkaar dat er iemand zijn stoeltje aan haar afstaat!  Een welgemikte blik met haar grote blauwe ogen volstaat. Dit dan weer tot grote frustratie van Jesse, die die galanterie zo node moet missen. Op zulke momenten is madame muisstil en hoor je haar ineens helemaal niet meer mopperen dat ze “heus niet klein is en echt al wel groot”! Dus Calimero, maar dan anders. “Hij is groot en ik is klein. 't Is niet eerlijk! Maar soms wel heerlijk….”