maandag 10 juni 2013

Calimero

We hebben een thuiszitster en ze heet Chaja. Dat thuiszitten valt haar erg zwaar. Ze mist het enorm om met andere kinderen te spelen. Gelukkig is ze wel creatief in manieren om zichzelf bezig te houden. Zo klost ze regelmatig op hakken en in verkleedkleren rond op de overloop. 



Of ze “dweilt” de vloer met een baby om haar middel geknoopt. Vooruit we hangen er nog een knuffelkoetje bij ook. Moedertje in de dop aan het huishouden. 


Haar fantasie lijkt oneindig. Tegelijkertijd is het allemaal buitengewoon frustrerend voor haar. Ze mist veel dingen die Jesse wél heeft. Een uitje met de klas bijvoorbeeld. En voor veel zaken is ze nog te jong. Zo mag Jesse komende zomer op Mission Kid Camp, maar Chaja nog niet. Want ze is te jong, oftewel in háár wereld, "te klein". Daar is ze het hartgrondig mee oneens. “Jullie zeggen toch heel vaak dat ik een grote meid ben?! Nou dan bén ik dat dus ook!!”  Dat is allemaal “niet eerlijk”!! 
Kortom, onze kleine Calimero heeft het behoorlijk zwaar, vindt ze zelf. Maar gelukkig genoeg biedt het ook voordelen. Want in het OV geldt als norm: Opstaan voor ouderen en kleine kinderen. En Chaja krijgt het bijna altijd wel voor elkaar dat er iemand zijn stoeltje aan haar afstaat!  Een welgemikte blik met haar grote blauwe ogen volstaat. Dit dan weer tot grote frustratie van Jesse, die die galanterie zo node moet missen. Op zulke momenten is madame muisstil en hoor je haar ineens helemaal niet meer mopperen dat ze “heus niet klein is en echt al wel groot”! Dus Calimero, maar dan anders. “Hij is groot en ik is klein. 't Is niet eerlijk! Maar soms wel heerlijk….”