dinsdag 9 juli 2013

Stilte!!!!!


Trams. Auto’s.Treinen. Bij ons om de hoek rijdt dat allemaal. Maar ons straatje is heel rustig. Je rijdt er alleen maar door als je er wezen moet. Het is veel te smal om er voor je plezier doorheen te razen. Wel zo prettig.
We wonen in Praag 2 in een appartementencomplex, een van de vele. Ons appartement bevindt zich op de vijfde en zesde verdieping met op de zesde verdieping een balkon. Heerlijk op het zuiden en met een geweldig uitzicht (sorry, ons huis is al bezet tijdens ons volgende vakantietje).  De flats hier staan in een vierkante kring, met de achterkanten naar elkaar toe. Het midden van die kring is een soort tuin, die weer verdeeld is in percelen die bij de gebouwen horen. We zijn blij met zo'n stille stek. Vooral ’s avonds, met een wijntje op het balkon. Ja toch?




  


Vorige week waren we op vakantie en ontdekte ik dat het in ons straatje toch niet zo stil is als ik dacht. Waarschijnlijk filteren we heel veel geluid weg. We waren een weekje in de bergen vlakbij de Oostenrijkse grens, in een vlek genaamd Hojna Voda. En daar was het STIL!! De stilte schrééuwde. De stilte was bijna tastbaar.
En ineens wist ik wat we allemaal níét horen in Praag wat er wél is! De bel van tram 11, 13 en 22 iedere paar minuten. Op de achtergrond geruis van verkeer. Getoeter van de treinen. Geschreeuw en gelach van mensen. Blaffende honden.
En dan nog al die dingen die we wél horen. Aan de overkant was daar het gebrul van een boze buurman. En lik-op-stuk van zijn krijsende buurvrouw. En dat al gauw twintig minuten achtereen. Een tête-à-tête in het trappenhuis. De geopende ramen lieten het gesprek beleefd en ongehinderd passeren en de omringende gevels versterkten het gedienstig voor de geïnteresseerde toehoorder.

Gelukkig zijn er ook geluiden om van te genieten. Live klassieke muziek die ergens uit een raam naar ons toewaait. (Dat het live is leiden we dan af uit het feit dat het soms op rare momenten wordt onderbroken en weer opnieuw begint.) Er is hier ook een fluitspeler die op bloedhete zomerdagen betoverende melodietjes onze kant opblaast. En dan de lach van spelende kinderen in de tuin, die tegen de muren opklautert. Er is hier altijd leven! En dat maakt de stad zo boeiend! Kortom waar ik toch vandaan haalde dat het hier best stil is, geen idee! Stilte moet je hier met een kaarsje zoeken!
Maar hoe kom je nog tot rust in je hoofd en hart als er nooit een echt stil moment is daarbúiten? Augustinus wist het in de 4e eeuw al:

"You have made us for yourself, O Lord, and our heart is restless until it rests in you."

Die rust staat gelukkig los van alle mogelijke herrie!




Geen opmerkingen:

Een reactie posten