vrijdag 30 augustus 2013

Tsjechisch leren? Laat alle hoop maar varen!!

Ja, waar te beginnen in dit drama. In oktober 2012 zijn we begonnen met Tsjechisch leren. We begonnen er redelijk gemotiveerd aan. Je leert de taal van het land waar je woont, ja toch? Dat heb ik ook altijd gevonden toen ik nog Nederlands als tweede taal (NT2) gaf, hoewel de motivatie bij sommigen onder het vriespunt was. "Nederlands is zo moeilijk!" Dat is ook zo. Nederlands is moeilijker dan sommige andere talen, vooral vanwege de uitspraak van bepaalde klinkers/tweeklanken en het gebruik van de verschillende lidwoorden.
Nou dames en heren ik kan u melden, Nederlands is een eitje vergeleken het Tjsechisch!!!! Het enige aan Tsjechisch wat relatief eenvoudig is, is het ontbreken van lidwoorden, en de spelling, die geheel fonetisch is. Als je de uitspraak weet die bij de letters hoort kun je Tsjechisch lezen, zonder dat je ook maar enig benul hebt van wat er staat. Op die manier kunnen we redelijk meezingen in de Tsjechische kerk. Maar de grammaticaregels drijven mij tot wanhoop.
Zeven (7!!) naamvallen maar liefst. Met minder kunnen ze hier niet toe. Grappig is het wel om het verschil in leerstijl tussen Leendert en mezelf te observeren. Leendert schudt bijvoorbeeld alle naamvallen zo uit zijn mouw. Accusatief, nominatief, genitief, locatief enzovoort, álle uitgangen van zelfstandig naamwoorden, mannelijk of vrouwelijk. Bijbehorende adjectieven aangepast aan naamval én geslacht. Werkwoorden in de juiste vervoeging. Je kunt het zo gek niet bedenken of Leendert knutselt dat correct aan elkaar. RRRESPECT MAN!! Maar, gelukkig voor minder fortuinlijken zoals ik, zonder die correcte naamvallen begrijpen ze hier ook nog wel wat je bedoelt. Tenminste, áls je de woorden verstaanbaar uit je strot gewrongen krijgt. En dát wordt wel ernstig bemoeilijkt door de hoeveelheid medeklinkers die ze hier zonder blikken of blozen achter elkaar zetten.
Zo probeerde ik vanmorgen te zeggen dat ik honden vind stinken (sorry hondenbezitters), "smrdí", maar ik zei "smrt". Dat laatste betekent "dood". En je kunt nou één keer níét van méning zijn dat een hond dood is; dat is zo, of niet. Hoewel ik een dode hond dan wel weer vind stinken. Kortom, het luistert nauw met al die medeklinkers. Gelukkig is er één woord dat in ons voordeel werkt. Het woord voor "ijs(je)" is namelijk "zmrzlina". De kinderen krijgen er eentje zodra ze dát zonder haperen en correct uit kunnen spreken. Dat gaat ons dus voorlopig nog geen geld kosten....

zaterdag 24 augustus 2013

Een weekje op stap met een camper

Vorige week zijn we een weekje op stap geweest met een camper. Ja, dat was voor ons ook even wennen. Dat hadden we nog nooit eerder gedaan. Het is ons wel goed bevallen eigenlijk. Eerst was hij geen camper. Maar we hebben hem een weekje uitgeleend. Toen we hem weer ophaalden, was hij ineens een camper! In zijn uiterlijk was er niet noemenswaardig veel veranderd. Ja hij was wat verschoten door de zon, dat wel. En hij straalde! Ook was de onderkant erg vuil van de modder. We kregen het er bijna niet vanaf geschrobd, maar een kniesoor die daar op let. We konden zien dat de ervaring van die ene week hem goed had gedaan. Nadat we hem op hadden gehaald, zijn we meteen doorgereden naar Rokytnice voor een weekje vakantie met zijn viertjes. De hele week hebben we genoten van alle verhalen. Over dagelijks zwemmen in het meertje. Over twee keer per dag “worshippen”. Over night games. Over slapen in een slaapcabine, met nog 3 anderen. O ja, ik heb het hier dus over Jesse hè.

"Nou kijk, hier sliep ik dus."

Het begon een week of wat geleden met een email, met als subject: Camper info. Leendert en ik keken elkaar verbaasd aan: “Krijgen we een camper??” Het bleek een questionnaire met vragen als: What is his favourite American snack? His hobbies and interests? Dat hielp ons beseffen dat het hier geen recreatief vervoermiddel betrof, maar dat het over onze stoere zoon ging, die het na 4 maandjes Praag toch maar aandurfde om op TCK camp te gaan! Dat vond zijn moeder toch een stuk enger dan hij, want loslaten valt niet mee. En dat wordt er niet perse makkelijker op als je in een ander land woont. Ze werd geteisterd door gedachten als: Is hij niet eigenlijk nog best een beetje klein voor kamp? Hij is nog maar 8! En een week met mensen die hij niet echt kent! En wat als er nou verder geen jongens van zijn leeftijd zijn die hij wél kent? En dan moet hij de hele week 24 uur per dag in het Engels leven! Nou dat laatste bleek bij voorbaat al geen issue voor hem. Want toen ik hem vertelde dat ik het toch best wel een beetje eng vond, kon ik het onbegrip van zijn gezicht scheppen: ”It’s not scary!? It’s cool!! And I speak English! So what’s the problem??” Tja, wat heb je dan als moeder nog in te brengen hè? “Trouwens, God is ook op kamp hoor mam!” Nou als dat niet doorslaggevend is, want het is zo ontzettend waar! En wat een heerlijkheid als je kinderen je dat onder de neus wrijven. Dus met een gerust hart brachten we hem naar Moravië. 
Armen vol goede wensen
Meneer had een geweldige week. En dat is ook wel aan dat koppie van hem te zien!

maandag 19 augustus 2013

Pruimen in komkommertijd

Taart bakken. Dat is volgens Leendert altijd het eerste wat ik doe zodra we terug zijn van vakantie. Het was me zelf nog niet eerder opgevallen, maar feit is wel dat ik afgelopen zaterdag druk bezig ben geweest om een Zwetschgendatschi maken. Home sweet home dus, maar dan letterlijk. We hadden dan wel niet Mehl Typ 550, maar de praktijk leerde dat het met Typ 650 ook prima te pruimen was. En bij gebrek aan marsepein heb ik dat maar zelf gemaakt. Uiteindelijk was het eindresultaat bijna hoe ik het had willen hebben. Binnenkort nog maar een keer maken dus: Practice makes perfect. Aanrader voor bak- en pruimenliefhebbers.

vrijdag 2 augustus 2013

Het hangt of het hing, dat hangt er vanaf

Overzichtelijk. Zo zou je ons leven van nu, best kunnen noemen. Leendert werkt alvast voor het Comenius Intitute. We leren Tsjechisch. We houden de kinderen bezig. En we "hangen dingen op". Ja echt!! Gewoon elke week weer opnieuw "hangen we dingen op". Soms rustig drie weken achter elkaar hetzelfde.
Nah, nog maar een keer dan.....
Dat komt doordat hier sommige muren zijn gemaakt van appelmoes. Maar voordat je begint te boren is niet duidelijk welke muur wel en welke niet. In het centrum van Amersfoort hadden we ook zulke muren. Maar dáár konden we tenminste nog aan zíén dat we niet al te hoge verwachtingen moesten koesteren als we er iets aan wilden hangen. Hier was alles keurig strak gesausd, dus toen we merkten dat we eigenlijk beter niks aan de muur konden ophangen, waren we al te laat omdat we dat toen al gedáán hadden.
Maar niet alle muren zijn zo. O nee!! Er zijn hier ook dragende muren. Die zijn gelukkig wel stevig. Gewoon even uitzoeken dus welke muren dat zijn, ja toch? Nu dat was niet zo moeilijk te ontdekken. Het was namelijk schier onmogelijk om dáár gaatjes in te boren. Het is dus hollen of stilstaan met die muren hier.

En om nou alle foto's lampen, klokken, schilderijen en gordijnen aan één muur op te hangen.... En in de dragende muren zitten geen ramen. Weinig te kiezen dus wat je aan welke muur hangt. Wat er dan kan gebeuren is het volgende.
Hier moet die roe dus, of toch niet?
We besloten dat we een rolgordijn met een zonwerende laag wilden om de zon buiten te houden bij onze balkondeuren op het zuiden. Want zonder zo'n gordijn wordt het binnen net zo warm als buiten, wat gewoon niet fijn is als het 35 graden is (echt niet!!). Nadat we de boel hadden opgemeten, gingen we op pad. We vonden zelfs een gordijn dat breed en lang genoeg was. Hoera! En dat hingen we op. Dat hingen we op. Dat hingen we op. Dat moeten we nog ophangen.....
In de woonkamer heeft Leendert ook al drie keer een gordijnroe teruggehangen op de plek waar hij hoort. Maar zojuist heb ik wederom proefondervindelijk vastgesteld dat we hier niet op de maan wonen. De gordijnen liggen alwéér over de vloer gedrapeerd. Het is om moedeloos van te worden.

 Als we er wat langer over nadenken, kunnen we er ook wel om lachen. En ineens gaat ons een lichtje op. Dat we dáár toch niet eerder aan gedacht hebben!! We zijn gewoon per ongeluk op de set van Buurman & Buurman gaan wonen.





Ik weet in ieder geval wat Leendert morgenochtend gaat doen.....