zaterdag 24 augustus 2013

Een weekje op stap met een camper

Vorige week zijn we een weekje op stap geweest met een camper. Ja, dat was voor ons ook even wennen. Dat hadden we nog nooit eerder gedaan. Het is ons wel goed bevallen eigenlijk. Eerst was hij geen camper. Maar we hebben hem een weekje uitgeleend. Toen we hem weer ophaalden, was hij ineens een camper! In zijn uiterlijk was er niet noemenswaardig veel veranderd. Ja hij was wat verschoten door de zon, dat wel. En hij straalde! Ook was de onderkant erg vuil van de modder. We kregen het er bijna niet vanaf geschrobd, maar een kniesoor die daar op let. We konden zien dat de ervaring van die ene week hem goed had gedaan. Nadat we hem op hadden gehaald, zijn we meteen doorgereden naar Rokytnice voor een weekje vakantie met zijn viertjes. De hele week hebben we genoten van alle verhalen. Over dagelijks zwemmen in het meertje. Over twee keer per dag “worshippen”. Over night games. Over slapen in een slaapcabine, met nog 3 anderen. O ja, ik heb het hier dus over Jesse hè.

"Nou kijk, hier sliep ik dus."

Het begon een week of wat geleden met een email, met als subject: Camper info. Leendert en ik keken elkaar verbaasd aan: “Krijgen we een camper??” Het bleek een questionnaire met vragen als: What is his favourite American snack? His hobbies and interests? Dat hielp ons beseffen dat het hier geen recreatief vervoermiddel betrof, maar dat het over onze stoere zoon ging, die het na 4 maandjes Praag toch maar aandurfde om op TCK camp te gaan! Dat vond zijn moeder toch een stuk enger dan hij, want loslaten valt niet mee. En dat wordt er niet perse makkelijker op als je in een ander land woont. Ze werd geteisterd door gedachten als: Is hij niet eigenlijk nog best een beetje klein voor kamp? Hij is nog maar 8! En een week met mensen die hij niet echt kent! En wat als er nou verder geen jongens van zijn leeftijd zijn die hij wél kent? En dan moet hij de hele week 24 uur per dag in het Engels leven! Nou dat laatste bleek bij voorbaat al geen issue voor hem. Want toen ik hem vertelde dat ik het toch best wel een beetje eng vond, kon ik het onbegrip van zijn gezicht scheppen: ”It’s not scary!? It’s cool!! And I speak English! So what’s the problem??” Tja, wat heb je dan als moeder nog in te brengen hè? “Trouwens, God is ook op kamp hoor mam!” Nou als dat niet doorslaggevend is, want het is zo ontzettend waar! En wat een heerlijkheid als je kinderen je dat onder de neus wrijven. Dus met een gerust hart brachten we hem naar Moravië. 
Armen vol goede wensen
Meneer had een geweldige week. En dat is ook wel aan dat koppie van hem te zien!