vrijdag 30 augustus 2013

Tsjechisch leren? Laat alle hoop maar varen!!

Ja, waar te beginnen in dit drama. In oktober 2012 zijn we begonnen met Tsjechisch leren. We begonnen er redelijk gemotiveerd aan. Je leert de taal van het land waar je woont, ja toch? Dat heb ik ook altijd gevonden toen ik nog Nederlands als tweede taal (NT2) gaf, hoewel de motivatie bij sommigen onder het vriespunt was. "Nederlands is zo moeilijk!" Dat is ook zo. Nederlands is moeilijker dan sommige andere talen, vooral vanwege de uitspraak van bepaalde klinkers/tweeklanken en het gebruik van de verschillende lidwoorden.
Nou dames en heren ik kan u melden, Nederlands is een eitje vergeleken het Tjsechisch!!!! Het enige aan Tsjechisch wat relatief eenvoudig is, is het ontbreken van lidwoorden, en de spelling, die geheel fonetisch is. Als je de uitspraak weet die bij de letters hoort kun je Tsjechisch lezen, zonder dat je ook maar enig benul hebt van wat er staat. Op die manier kunnen we redelijk meezingen in de Tsjechische kerk. Maar de grammaticaregels drijven mij tot wanhoop.
Zeven (7!!) naamvallen maar liefst. Met minder kunnen ze hier niet toe. Grappig is het wel om het verschil in leerstijl tussen Leendert en mezelf te observeren. Leendert schudt bijvoorbeeld alle naamvallen zo uit zijn mouw. Accusatief, nominatief, genitief, locatief enzovoort, álle uitgangen van zelfstandig naamwoorden, mannelijk of vrouwelijk. Bijbehorende adjectieven aangepast aan naamval én geslacht. Werkwoorden in de juiste vervoeging. Je kunt het zo gek niet bedenken of Leendert knutselt dat correct aan elkaar. RRRESPECT MAN!! Maar, gelukkig voor minder fortuinlijken zoals ik, zonder die correcte naamvallen begrijpen ze hier ook nog wel wat je bedoelt. Tenminste, áls je de woorden verstaanbaar uit je strot gewrongen krijgt. En dát wordt wel ernstig bemoeilijkt door de hoeveelheid medeklinkers die ze hier zonder blikken of blozen achter elkaar zetten.
Zo probeerde ik vanmorgen te zeggen dat ik honden vind stinken (sorry hondenbezitters), "smrdí", maar ik zei "smrt". Dat laatste betekent "dood". En je kunt nou één keer níét van méning zijn dat een hond dood is; dat is zo, of niet. Hoewel ik een dode hond dan wel weer vind stinken. Kortom, het luistert nauw met al die medeklinkers. Gelukkig is er één woord dat in ons voordeel werkt. Het woord voor "ijs(je)" is namelijk "zmrzlina". De kinderen krijgen er eentje zodra ze dát zonder haperen en correct uit kunnen spreken. Dat gaat ons dus voorlopig nog geen geld kosten....

1 opmerking: