donderdag 19 september 2013

Voor mijn Venz

Zaterdag komt er werkbezoek uit Nederland. Nou dat had ook geen dág langer moeten duren, want de pure hagelslag is op. De laatste korrel was uit het pak gewróngen en bedroefd deponeerde ik het gekreukelde karton dat restte in de oud papierdoos. Er is nog wel melk hagelslag. Dus de kinderen zijn nog altijd blij. Maar ik?
Het dagelijks leven is, bestrooid met pure hagelslag gewoon net een beetje fijner. Vind ik. En het is ook nog gezond. Genoeg reden dus om dat dagelijks op je brood te willen.


De dagen na het droevige einde van de pure hagelslagvoorraad, smeerde ik chagrijnig chocopasta op mijn brood. Maar zeg nou zelf, chocopasta kan in de verste verte niet tippen aan pure hagelslag!! Gelukkig hadden we ons vertrek in Nederland goed voorbereid. We hadden een voorraadje van het zwarte goud meegenomen in een verhuisdoos. Later is dat liefderijk aangevuld door een "courier" uit NL. Maar ja het houdt gewoon een keer op. Dus nu  doen we het node zonder. Maar we zijn toch zo Nederlands!! Ook al vinden buitenlanders onze hagelslagconsumptie hilarisch (zie hier), ik mis het spul gewoon zo!!!!
Ja zo gaat dat als cultural shock zich aandient. Dan blijken dingen die eigenlijk niet belangrijk zijn, dat ineens wel te zijn.

Een verblijf in het buitenland heeft trouwens sowieso een vreemde invloed op wat je wilt eten. Toen we in Engeland waren, begin dit jaar, gingen Leendert en ik een keer wandelen. Gezellig, met zijn tweeën op de modderige paden rond All Nations. Leendert viste halverwege drop uit zijn zak en ik, die in Nederland vrijwel nooit drop at, besloot dat ik er ook eentje wilde. Ik pakte het dropje aan, en op hetzelfde moment voelde ik mijn voet wegglijden in de modder. Ik dacht: Mijn dropje!!! Flats, op mijn buik in de prut. Ik opende mijn hand en constateerde tevreden dat mijn dropje schoon en ongeschonden was. De rest was niet belangrijk.

Gelukkig zijn er ook Nederlandse dingen die ik niet zo mis. Kroketten? Kaas? Stroopwafels? Geen probleem dat we die hier niet hebben. Maar hagelslag?? Hoe overleeft een mens toch zonder hagelslag?!!!!
Nog twee nachtjes slapen.....

zaterdag 14 september 2013

De onschuld voorbij?


“Als je veel bier drinkt en praat van ‘wawawawawa’.” Dat was Chaja’s  geheel zelfstandig ontworpen definitie van dronkenschap, op basis van haar eigen waarneming. Ik vond het nogal confronterend om zo’n accurate omschrijving uit de mond te horen rollen van een toen nog 5-jarige. Gezien de bierconsumptie hier, had het niet verrassend hoeven zijn. Per hoofd van de bevolking drinkt men 131 liter per jaar. Dat is dus inclusief babies en kinderen, die nog geen drup drinken. Daar gaan we maar even van uit tenminste. Dus het gemiddelde per volwassene ligt hoger dan 131 liter bier per jaar. Het is dan ook niet te vermijden  dat je hier zo nu en dan zwalkende en lallende mensen  tegenkomt.

Verdrietig is het wel. En we moeten ook steeds een hoop uitleggen over de dingen die we hier op straat zien. “Hoe komt het dat je raar gaat praten en schreeuwen van veel bier?” “En waarom waggel je dan?” Onlangs zagen we vlak onder onze neus een man die zichzelf intraveneus een volgend shot drugs toediende, in zijn been.  Begint het riedeltje weer van voren af aan: “Waarom doet die meneer dat?” “Wat gebeurt er dan in je lijf?” “En als het niet goed voor hem is kan hij het toch maar beter níét doen?” Vooral dat laatste sneed me een beetje door mijn hart. Ja lieverd, túúrlijk kun je dingen die slecht voor je zijn beter laten! Lag het allemaal maar zo simpel, dan waren er heel wat minder problemen op de aardbol. Maar wat een aandoenlijk wereldbeeld ook. De vraag is alleen hoe lang dat nog beklijft, hier in deze mess. Het leven hier in Praag brengt met zich mee dat onze kinderen iets sneller “groot” worden dan wanneer we in Hooglanderveen zouden zijn gebleven. Dus soms voelt het alsof we door hier te wonen de onschuld van onze kinderen stelen. Dat knaagt! De gevolgen van de zondeval worden hier, ook voor hen,  in het groot zichtbaar. Dat is heel triest, maar tegelijk ook leerzaam. Een onbezorgd bestaan is hier voor velen niet weggelegd. En daar denken onze kinderen tegenwoordig wel over na. “Mam, misschien moeten we ze dan maar over de Here God vertellen zodra we Tsjechisch kunnen, kan best bemoedigend zijn.” Hoorde ik daar een evangelist-in-de-dop spreken?


woensdag 4 september 2013

Sleepless in Prague


Vandaag was het een bijzondere dag. Het was de eerste schooldag na de vakantie. En voor Chaja was het zelfs de eerste dag van haar schoolloopbaan in Praag. Ze begint nu aan first grade, wat in Nederland groep 3 is. We hadden er allemaal veel zin, want na 11,5 week vakantie is het ook wel weer mooi geweest. Die weken leken schier eindeloos, maar tenslotte was het dan toch september geworden. Het was nog best spannend. Nieuwe juf, (deels) nieuwe kinderen, nieuwe klas en zélfs een nieuwe school. Dat was zó spannend, dat een van de kinderen niet kon slapen. Minstens vijf keer stond het schatje aan mijn bed vannacht, om daarover beklag te doen. Niet dat dat hielp natuurlijk, maar het is fijner als je niet in je eentje wakker bent midden in de nacht. Tijdstip is helaas vrijwel nooit een factor van betekenis in de overweging wel of niet te komen buurten. En gek genoeg kiezen ze ook altijd mijn kant van het bed. Dus na een zeeeer korte nachtrust, begonnen kind en ik gesloopt aan de nieuwe dag.
Sinds de school verhuisd is wonen we op loopafstand. Ik geloof niet dat ik al eerder zo dicht bij school heb gewoond. Het is zo'n 7 minuten lopen van ons huis. En dat het nog zo lang duurt komt voornamelijk doordat er een behoorlijk steile klim in zit. We zouden de school bijna uit ons keukenraam kunnen zien, ware het niet dat er een appartementencomplex in de weg staat. Het is een mooie oude school, met hele brede gangen en grote lokalen, zowel in oppervlakte als in hoogte. Veel ruimer dan de lokalen die de kinderen in Nederland gewend waren. En de klassen zijn hier stukken kleiner. Chaja zit nu met vijf kinderen in de klas. Ze hebben een flinke speelhoek en een riante leeshoek met zijn vijven. Er staan een paar relaxte banken en een kast vol boeken. Verder moet er flink gespeeld worden, omdat vier van de vijf kinderen nog niet, of niet goed Engels spreekt. En tijdens het spelen leren ze het sneller.
Jesse begint nu in de third grade. Waar hij het meeste zin in heeft dit jaar? In Tsjechisch leren!!! Blijkbaar vindt hij het leven hier nog niet uitdagend genoeg.
Vandaag een half dagje school om er in te komen. En met deze morgen, inclusief een chapel service is de kop er weer af! Zoals Leendert zei: "De komende 40 weken hebben wíj vakantie."