donderdag 24 oktober 2013

Appeltaart met appel. Huh?

Eén keer in de week hebben onze kinderen de onuitsprekelijke mazzel dat ze warme lunch mogen eten in de jidelna op school. Dat voorrecht hebben ze, omdat ze dan een heel lange dag moeten doorkomen. Iedere dinsdag haal ik de kinderen om tien voor drie uit de klas, ipv half vier. Dat heeft dan nog wel wat voeten in aarde omdat ze dan eerst hun binnenschoenen moeten verwisselen voor buitenschoenen. Maar rond drie uur rennen we dan de school uit en spurten we naar de metro. De metro voert ons naar station Kačerov alwaar we bus 215 nemen naar Sídliště Libuš. Daar, aan de rand van Praag, staat de English International School of Prague. In die school bevinden zich een paar lokalen, die gehuurd worden door de stichting "Nederlands Onderwijs in het Buitenland". Als we geluk hebben (hebben we niet vaak) zijn we daar dan om half vier. Dan begint namelijk de Nederlandse les. Die les duurt 2,5 uur en om zes uur halen we onze bloedjes vervolgens weer op. Rond zeven uur zijn we dan ein-de-lijk thuis. Om onszelf de sores van een uitgebreide warme maaltijd om zeven uur te besparen mogen de kinderen dus warme lunch tussen de middag. Dan hoeven we ’s avonds alleen nog brood of iets anders simpels. Net als de echte Tsjechen.


Daags tevoren check ik het menu van die bewuste dinsdag, zodat ik een beetje idee heb van wat de kinderen binnenkrijgen. Die menu’s zijn in het Tsjechisch, dus ik kom er niet altijd even goed uit. Zo aten de kinderen onlangs žemlovka s jablky . In welke vertaalmachine ik het ook gooide, de uitkomst bleef ‘appeltaart met appels’. Nog afgezien van het feit dat ik de nieuwswaarde van de toevoeging “met appels” niet snapte, kreeg ik ook kortsluiting in mijn hoofd van het idee dat dat de lunch zou zijn. De week ervoor was het namelijk nog aardappelpuree met vissticks en komkommer. En de lunch is de belangrijkste maaltijd voor de meeste Tsjechen. Dus appeltaart, dat kan niet waar zijn! Ik hoopte maar dat ik het gewoon verkeerd begrepen had en de kinderen achteraf tóch iets gezonds zouden blijken te hebben gegeten. Toen ik hen die dag ophaalde en vroeg wat ze voor lunch hadden gegeten wierpen ze me synchroon een glorieuze blik toe en trompetterden in koor: “Appeltaart!!!”


Het is me weer duidelijk waarom warme schoollunch van ons slechts eens per week mag……

maandag 7 oktober 2013

Stadsolifanten op het spoor.

Stadsolifanten hebben ze hier. Hele mooie, wit met blauw. En ze verplaatsen zich over de rails. Waarom ze 'city elefant' heten weet ik niet. Ze lijken niet op olifanten, en ze rijden ook in dorpjes. Maar prima treinen om een paar uur in door te brengen.


De spoorwegen blijven me wel verbazen. Ten eerste, het lijkt hier gewoon allemaal te werken volgens dienstregeling. Ik kan me ook vergissen natuurlijk, zo heel vaak heb ik nog niet met de trein gereisd. Maar tot nu toe klopte het altijd. We moeten er gewoon van glunderen af en toe. "Alwéér op tijd vertrokken!" Het is comfortabel reizen en we vinden het allevier erg leuk om te treinen. En als kers op de taart, is het ook nog es goedkoop!

Ten tweede het spoor zelf. In het Nederlandse openbaar vervoer is zo ongeveer de ergste overtreding die je kunt begaan, de rails oversteken, anders dan bij een spoorwegovergang. Ik zou het tenminste niet in mijn hoofd halen. Nee, ook niet op station Lunteren. Van alleen de gedachte al, kijk ik schuw om me heen of niemand het heeft gemerkt. Maar er zijn vast wel Nederlandse snoodaards die het tóch doen.

Hier in CZ kan het gebeuren dat als de trein aankomt die je hebben moet, je eerst nog even het tussenliggende spoor moet oversteken, alvorens je jezelf naar binnen kunt takelen. En waarom? Geen idee. Het lijkt soms geen andere reden te hebben dan dat de wissel toevallig niet om was gezet. Ik vond het toch een gek gevoel om de kinderen het spoor op te duwen.

Afgelopen zaterdag wachtten we op de trein in Srbsko (ja probeer het maar gewoon, het is niet al te moeilijk), en daar ploegde iedereen onbekommerd het spoor over naar het perron aan de overkant. Niemand leek zich er echt zorgen over te maken dattie platgejakkerd kon worden. Dat er speciaal voor het oversteken een tunnel was aangelegd, maakte ook al niets uit. Sterker nog, de meesten staken over ter hóógte van de tunnel, maar dan gewoon bovengronds. Best grappig eigenlijk. En wat zijn wij Nederlanders toch braaf!! Lag die tunnel er tenminste niet helemáál voor niets. Benieuwd wat we over een jaar doen.

dinsdag 1 oktober 2013

Marsman 2.0

Herinnering aan Holland

Denkend aan Holland
zie ik brede fietspaden
kronkelend door groen
Amersfoort gaan.
Vlokken, in ondenkbare
variaties, en hagelslag
bij de Appie, lonkend
op de schappen staan.
En in geweldige
winkelcentra verzonken
de Hema’s
verspreid door het land.
Hollandse rookworsten
en Goudse kaas.
speculaas en stroopwafels 
in een boodschappenmand.
Veel gefiets en veel geklaag,
maar het pessimisme wordt er langzaam
in zwarte geurige
koffie gesmoord.
En in alle gewesten
wordt de hoop
op mooi weer, regelmatig
de grond in geboord.