donderdag 28 november 2013

Complimentjesverzadigingspunt

Deze week waren er parent/teacher conferences op school. Oftewel "tienminutengesprekken". Dat is altijd belangrijk en interessant. Maar deze keer vonden we dat extra leuk. Het was voor het eerst op deze school. En hoewel we wel wisten dat de kinderen hard werken, waren we wel benieuwd hoe ze zich er in de klas doorsloegen. Toch een heel andere setting dan ze gewend waren, en in het Engels. Het waren leerzame gesprekken en we hoorden veel goeie dingen. Zo is het ene kind erg goed in het communiceren van gevoelens (I don't like writing miss R.!!!!) en het andere kind blijkt talent te hebben voor verhalen vertellen. En beiden doen ze erg goed hun best en gedragen ze zich netjes. Wat willen ouders nou liever dan kinderen die met plezier naar school gaan en die ook nog ijverig zijn! Kortom, tijd voor moeder om es wat pluimen uit te delen. En dat deed ik.

De wijze waarop de schouderklopjes in ontvangst werden genomen verschilden nogal per kind. Het ene kind werd er oprecht blij van en keek zo:


En het andere kind slaakte een diepe zucht en keek zo:


Dat laatste riep wat vragen op. En dus kwam er een boeiend gesprek op gang.

"Wat is er? Ben je het me oneens? Word je niet blij van een compliment?"
"(zucht) Ja nou ik hoor zo vaak complimenten!!"
"Huh? Wat is daar mis mee dan?"
"Nou ik moet de heeele dag horen (zet overdreven stem op met vet Amerikaans accent): "Goooood joooob!!", "Well done!!" en "You're sooo good at this!!"
"Wie zeggen dat dan allemaal?" 
"Minstens vijf keer per dag miss A. En dan nog miss B. En op woensdag, donderdag en vrijdag ook nog miss C."
"Ok, en wat is dan precies je probleem?"
"Jaaaa, zoveel complimentjes dat neemt toch niemand meer serieus??? Wat is er nou nog bijzonder aan een complimentje als je ze de hele dag krijgt?!"
"Hoe reageer je dan?"
"Nou, in september zei ik nog "thank you", maar nu zucht ik."

Daar moest ik wel even over nadenken. Dat je een kind te weinig complimentjes kunt geven was me duidelijk. Maar teveel, daar had ik nooit zo over nagedacht. Blijkbaar moet je ook complimentjes zorgvuldig doseren, om waardevermindering te voorkomen. Als iets niet waardevol is, werkt het ook niet stimulerend. 

We hebben er nog even over doorgepraat. Ik heb het maar op cultuurverschil gegooid. Dat is gewoon toch het makkelijkst. En ik denk ook dat het zo is. Onlangs zei iemand tegen me: "Wij Nederlanders, trekken meteen onze portemonnee als we zomaar een compliment krijgen. Want dan motte ze vast iets van ons." 
En als dat waar is, dan is het geen wonder dat mijn kind er de kriebels van krijgt! Want after all, zijn we nog steeds Nederlanders!!