zaterdag 16 november 2013

Dankbaar alsof het niets is.

Trendwatcher ben ik niet, maar toch valt me de laatste tijd wel iets op. Iedereen is maar dankbaar alsof het niets is! Veel van de positieve facebook of twitter posts worden afgesloten met #dankbaar. Mooi toch, zou je denken. Waar vind je dat nog. “Dankbaarheid is een bloem die in weinig tuintjes bloeit”, las ik ergens.  Ja ware dankbaarheid is een groot goed. Ik ben dan ook helemaal vóór. Maar door het veelvuldige gebruik ervan in de sociale media, bekruipt me soms de vrees dat ‘dankbaarheid’ een beetje aan het devalueren is. We zijn dankbaar voor van alles. Een bloemlezing van facebook: Mooi weer, familie, vrienden, postpakketjes, tevreden klanten, huwelijksjubilea, mooie concerten enzovoort. Dat zijn in zichzelf heus allemaal zaken waar je je dankbaar bij kunt voelen. Dank er dus ook maar voor. Maar ik vraag me wel af waar al die publíéke dankbaarheid ineens vandaan komt. Zetten we het er elke keer weer bewust achter, of tegenwoordig misschien soms ook al wel onbewust? Zijn we bang als ‘echte christen’ niet serieus genomen te worden als we niet achter ál onze blije statusupdates #dankbaar plakken? Ik beken schuld. Ik delete soms ook nog even snel #dankbaar voordat ik een post de wereld inzend. 

Maar wáárom willen we eigenlijk aan honderden mensen laten zien hoe dankbaar we zijn?  En wat drukt het precies uit? Dankbaarheid heeft altijd een adres. Maar dat zetten we er toch meestal niet bij. Dat blijft wat vaag. Het móét haast wel dat we God dankbaar zijn. Want het zijn toch meest christenen die hun dankbaarheid hash taggen.

En dan is er nóg iets interessants aan het publiek uiten van onze dankbaarheid. Want wat betekent het eigenlijk om dankbaar te zijn? Dankbaar ‘ben’je. Dankbaarheid of ‘dankbaar zijn’ is een levenshouding en dus eigenlijk, als het goed is niet aan specifieke situaties gebonden. Dus waarom dan niet: ”Mijn fiets is gejat #dankbaar.”?  Of: “Alweer afgewezen bij een sollicitatie #dankbaar.”? Dat heb ik nog niet  voorbij zien komen op mijn timeline. Tuurlijk, de hoeveelheid dankbaarheid  die we voelen, fluctueert  wel eens. Maar het is een levenshouding, net als bescheidenheid en nederigheid. En hier doet zich iets vreemds voor. Ik zie werkelijk waar nooit iemand posten: “Vandaag weer een kerk geplant #nederig #bescheiden”. Echt helemaal nooit! Maar waarom niet? Waarom “pronken” we niet met onze nederigheid en bescheidenheid, zo wij die bezitten, maar wél met onze dankbaarheid?! Wat is eigenlijk precies het verschil daartussen? Ik weet het niet in ieder geval.

Dankbaar ‘ben’ je. Het is niet iets wat je ‘doet’. Het vereist dus nog een daad, om daar uiting aan te geven. Dat kun je inderdaad doen door het te twitteren of te facebooken. Je kunt het ook doen door, ja, door gewoon te danken! Misschien wel zo terecht, om onze dankbaarheid vooral direct te adresseren, in minder indirect. Ik pleit dus niet voor afschaffing van dankbaarheid. Integendeel. Maar misschien is het iets wat we juist (nog) meer moeten gaan zíjn, en minder moeten publiceren.



1 opmerking:

  1. Mooi Nelleke!!! Goed om over na te denken. Juist wat je zegt dat Dankbaarheid een levenshouding van een Christen mag zijn. We mogen God danken voor alles wat Hij uit Zijn hand naar ons toe laat komen. Of het moeilijkheden zijn of blijdschap..als we het steeds meer leren zien vanuit het perspectief van God dan zal Hij ons een dankbaar hart geven als we ons niet dankbaar voelen.

    BeantwoordenVerwijderen