maandag 2 december 2013

Sit daun!!!


"Uw vriendelijkheid zij alle mensen bekend." Dat zal mij niet gebeuren, moet de mevrouw van de Eerste Hulp hebben gedacht. Tenzij de Praagse definitie van 'vriendelijkheid' gewoon anders is dan de Nederlandse, dat kan. Ze keek stuurser dan stuurs. Ach ja het is ook vast niet goed voor je humeur, als je de hele dag mensen te woord moet staan die ongemakkelijk gebogen hun gezicht in een kattenluikje voor je bureau proberen te passen. Komt er ook nog zo'n irritante expat die maar drie woorden Tsjechisch spreekt...

Het begon allemaal toen ik onverwachts voor een mevrouw medicijnen moest halen. Het zou nog twee dagen duren voor de dame in kwestie weer bij de dokter op controle moest, en ze had die medicijnen beslist nodig. Ze belde met de bewuste dokter voor een recept en vroeg ze mij mocht sturen. Dat mocht gelukkig.  De beste man werkte die dag op de Eerste Hulp en ik moest binnen het uur langs komen, want daarna zou hij weg zijn. Dat ging ik met de tram allemaal niet meer redden, dus bestelde ik een taxi. Ik ga nooit met de taxi, maar ik ben altijd in voor nieuwe ervaringen.  De taxichauffeur sprak helaas geen Engels, dus gedurende de rit zwegen wij stil. Totdat we halverwege ergens vast stonden. Toen werd het wel wat ongemakkelijk. Het was in een straat met prachtige oude gebouwen. En recht voor me uit zag ik de heuvels oprijzen. Dus ik maakte in mijn beste Tsjechisch een opmerking over het mooie uitzicht dat voor ons lag. Tenminste, dat denk ik. Het effect was immens! De taxikář kwam tot leven, schokte overeind en barstte los. Ik weet niet waarover, maar hij was heel enthousiast. Dus ik lachte blij en humde instemmend. De tweede helft van de rit was aanzienlijk gezelliger. Toen hij uitgerateld was heb ik zowaar nog even wat Tsjechisch op hem kunnen botvieren. We hadden iets, wat weghad van een gesprek.
Inmiddels waren we bij het universiteitsziekenhuis aangekomen. De chauffeur vroeg bij welke pohotovost ik zijn moest. Niemand had me verteld dat er meerdere afdelingen Eerste Hulp waren, dus op die vraag was ik niet voorbereid en ik wist ook niet wat in het Tsjechisch gebroken been was. Maar ik ben na een half jaar stoethaspelen, vergevorderd in "uitbeelden", verder dan in Tsjechisch in ieder geval. Ik wees dus op mijn been, en brak het denkbeeldig doormidden met een gepijnigde blik. Dat was genoeg info voor de chauffeur en ik zo arriveerde ik op de juiste bestemming. Ik wist eigenlijk niet hoe het zat met fooien en taxichauffeurs. Maar na betaling keek hij nog steeds blij. Dus die taal sprak ik in ieder geval goed.

Afwachtend schoof ik de pohotovost binnen, en daar wachtte me de volgende uitdaging. Dokter K. was van tevoren op de hoogte gebracht, dat ik langs zou komen voor een recept voor mevrouw S. Maar wist de receptioniste dat ook? Overduidelijk niet, zo bleek. Er was een klein vierkant raampje op borsthoogte. Ik stond dus half gebogen, om mijn gezicht voor het raampje te krijgen, om vervolgens toch weer omhoog te moeten kijken, want de receptioniste stond! Heel ongemakkelijk praten, vooral als je eigenlijk ook je handen nodig hebt. Engels sprak ook zij niet, en erg geduldig was ze zéker niet. Dus ik haalde mijn Tsjechisch maar weer van stal. Ik legde zo goed mogelijk uit waar ik voor kwam. "Nee, tis niet voor mij. Ik ben gezond, kijk maar." Ik vertelde dat ik voor mevrouw S. kwam die haar enkel gebroken had en dus zelf niet kon kon komen. En dat dokter K. wist dat ik zou komen. Ik overhandigde een papier met gegevens. Pani receptioniste fietste door een kaartenbak heen en wees vervolgens met priemende vinger naar de woensdag. "Kontrola!!" Ja ja, dat snapte ik allemaal. Ik ben ook niet dom, dus éénwoordzinnen zijn niet nodig. Het ging ook niet om de controle, nee ik moet gewoon een briefje voor de apotheek. "Vraagt u maar aan dokter K." Ze deed het warempel nog ook! Na een poosje kwam ze weer terug. "Kontrola doktor K.!!!" Ze kon blijkbaar alleen in uitroeptekens spreken. De moed zonk me een beetje in de schoenen. Moest ik nu weer opnieuw beginnen? Maar nee, toch niet. Pani receptioniste had nieuws. Ze beet me hartelijk toe:"Sit daun!!" Ik deinsde een beetje terug. Ok ok, prima, zit ik wel "daun".

Daar zat ik dan. De uitkomst van de exercitie was voor mijn gevoel nog steeds onzeker, maar ik hoopte er maar het beste van. We hebben al wel verschillende afspraken gehad her en der, en ik wist dat wachten hier lang kan duren. Een snelle scan van mijn naaste omgeving leerde me dat iedereen daar beter op voorbereid was dan ik. De meeste mensen zaten te lezen of te swipen, behalve twee mensen die op een brancard lagen te doezelen. Maar geen nood, er was genoeg te zien. De verpleegsters liepen in blauwe mini-jurken met witte kniekousen. Dat was genoeg om me de eerste vijf minuten over te verbazen. Ik zou het niet aandurven. Verder schuifelden er wat patiënten rond. Een mevrouw met een fluoriscerend geel vest op een roze bloemetjesbroek. En een oudere dame in een nachthemd met daaronder zwarte kniekousen met witte doodshoofden. En nog zo wat interessante verschijningen. Ondertussen hoopte ik maar dat ik het allemaal goed had begrepen, en er niet na anderhalf uur achter zou komen dat ik voor niks had zitten wachten. Na een uurtje van zo'n 30 minuten kreeg ik eindelijk mijn felbegeerde papiertje en kon ik naar de apotheek. De meneer achter de balie aldaar, sprak tot mijn opluchting Engels en binnen vijf minuten stond ik weer buiten met twee dozen injecties. 'Operatie medicatie' geslaagd!!




1 opmerking: