woensdag 21 mei 2014

Meimijmeringen

Zonneschijn, stralend blauwe lucht met hier en daar wat witte vegen. Zo zag deze dag eruit. Het was zo’n 25 graden en het waaide er lekker bij. Een prima dag om op het balkon een potje te mijmeren.
We wonen hier nu ruim een jaar. En wat is er in die tijd veel gebeurd! Veel mooie dingen, maar ook minder mooie ervaringen passeerden de revue. We hebben veel nieuwe mensen leren kennen en vrienden gemaakt. Inmiddels zijn we aan het drukke, stadse leven gewend. We genieten erg van de schoonheid om ons heen, en van het overwegend betere weer. Ook zijn we blij met het openbaar vervoer, meestal dan, en we weten onze weg hier te vinden. Hoewel, eigenlijk alle gezinsleden beter dan ikzelf. Ik reis nog steeds met enige regelmaat verkeerd, ook op routes die elke week weer terugkomen. Maar tegenwoordig blijf ik daar zonnig bij en heb ik het maar geaccepteerd.Ik blijf waarschijnlijk zo verstrooid en dat is ok. We spreken na een jaar hier, een aardig mondje Tsjechisch, al blijft het zwoegen om bijvoorbeeld de kerkdienst te volgen. Verder was er de dreiging dat het water van de Vltava buiten zijn overs zou treden, een premier die af moest treden wegens banden met de maffia, en een massaslachting van karpers rond Kerst. We hadden te dealen met cultuurschok, heimwee, en gebrek aan fietsen en frikandellen. Ook moesten we veel geduld hebben bij het Regelen van Dingen. Maar uiteindelijk kwam alles goed.

We beleven nu onze tweede Praagse lente en we kunnen inmiddels ook vaststellen dat sommige dingen door de tijd heen níét veranderen. Zo doen we nog steeds de hinkstapsprong om hondendrollen te ontwijken, stoppen de meeste Tsjechen nog steeds alleen maar voor een zebrapad als ze echt niet anders kunnen, is het met warm weer nog steeds niet te harden in de tram en…… O nee, wat ruik ik nu weer….. De oude vertrouwde pluimveegeur die vorig jaar ook onze neus teisterde. Nee he?! Het duivennest! Een blik over de rand van het balkon leert dat sommige dingen niet alleen niet veranderen, maar dat ze zich ook dieper verankeren. Waar vorig jaar mei een paar voorzichtige sprietjes groen zichtbaar waren, puilt er nu een half weiland uit onze dakgoot. 
Het weiland, van onderaf gefotografeerd
Er dribbelen een paar slanke kleine duifjes met knikkende kopjes door de goot. Ze staan op het punt van uitvliegen. Hun “Maminka” zit vermoedelijk al in de startblokken om het volgende viertal eieren in het nest te deponeren. Vertrouwd is in dit geval gewoon niet geruststellend.

Ik til mijn benen van de stoel en ga maar es tafeldekken. We gaan zo met zijn viertjes op het balkon eten, met weids uitzicht over de stad. Wat een weelde. Alle regelmatige irritaties ten spijt, wonen we hier met plezier. We houden van de stad en de mensen en we blijven graag nog een tijdje.