donderdag 29 mei 2014

Vertraging verbroedert niet

Gelukkig is reizen met het openbaar vervoer nooit saai. Zo had ik gisteren een heel interessante ervaring. Ik stond op de tram te wachten, maar hij was warempel  te laat. Dat gebeurt hier vrijwel nooit, dus ik vroeg me af wat er toch wel aan de hand kon zijn. De vertraging was vijf minuten, niet veel op een heel mensenleven, maar toch lastig als je ergens op tijd had willen zijn. Nu zou ik waarschijnlijk wel te laat komen. Eindelijk zag ik de tram dan toch onder de spoortunnel doorkomen. Hij reed behoorlijk hard, maar dat was logisch met wel vijf minuten vertraging dacht ik. Het was zo’n chique, nieuwe, waar alle kinderwagens van Praag ook in passen.

Toeristen zijn altijd makkelijk te herkennen :)
Ik stapte in en greep een stang beet, om te voorkomen dat ik om zou vallen als we weer zouden optrekken. Maar er gebeurde niets. Toen ik naar voren keek, zag ik dat er een oude mevrouw op haar scootmobiel de tram uitgeholpen werd door de bestuurder. Hij legde de loopplank uit, en voorzichtig reed de mevrouw, met horten en stoten, naar beneden. Toen verlegde de man de plank, van de halte naar de straat, zodat de mevrouw óók nog makkelijk de straat over kon steken. Ik vond het waarlijk nobel van hem. Hij trok zich niets aan van de verkeersopstopping die hij veroorzaakte en ging gewoon zijn gang. De mevrouw kon nu veilig oversteken. Maar wat ze ook probeerde, ze kon de bocht naar de plank niet nemen, met de tram langszij. 

Hoe nobel ik de tramman ook vond, ik voelde nu toch frustratie opstijgen. Ik slaakte een diepe zucht en keek om me heen, op zoek naar medezuchters. Maar die waren er niet! Niet een! Niemand vertrok een spier. Iedereen ging onverstoorbaar door met waar hij mee bezig was. Verder scrollen op de phone, verder lezen in boek of krant, of verder staren uit het raam, met de zo typerende droeve Tsjechische blik. Geen ge-ergerde blik op de mevrouw, die er uiteindelijk ook niet veel aan kon doen. Geen ongeduldig geschuif op de stoel. Niemand die zuchtte en op zijn horloge keek. Geen gesprekjes als: ”Nou als het lang duurt dan wachten we nog effe, zeg!” Of: “Nu mag hij wel weer verder rijden. Ik hoop dat ik mijn overstap nog haal.” “Ja ik hoop ook maar dat ik het red, want ik heb examen.” Van dit alles helemaal niets! Op de geluiden van het scootmobieltransport na, heerste er doodse stilte in de tram.  Waar in Nederland mensen, verenigd in dezelfde tegenslag, nog wel eens met elkaar een gesprekje beginnen,  was er hier geen enkele respons. Ik vroeg me af of er überhaupt iemand doorhad wat er gebeurde. Nee, in Práág verbroedert vertraging blijkbaar niet.

De trambestuurder gaf het uiteindelijk maar op. Hij liet de plank op de stoep bij de mevrouw liggen, stapte in en vertrok weer. Ik was 1 minuut te laat op plek van bestemming.