maandag 16 juni 2014

Praag 2 - Gezin in goot beland!

Mede door ons toedoen, is er recent een heel gezin in de goot beland. Een vader en moeder met twee kinderen. Meedogenloos van huis en haard verdreven. Het zat zo...

Toen we vorige week uit het raam keken, zagen we een meneer aan touwen bungelen. Daarin had hij zichzelf opgehangen, maar hij maakte het verder goed. Hij hing daar te ter hoogte van onze dakgoot. “Hoera!”, zo riepen wij, “de duivennesten worden verwijderd!” Ja inderdaad, nestén, het waren er inmiddels twee, en elk had zijn eigen aanvliegroute. Het was zo strak geregeld als op de luchthaven. De ene ingang diende rechtuit van onderen te worden genomen, en de andere had een consequent schuine aanvliegroute. Maar nu was er redding nabij, niet voor de duifjes, maar voor ons. De man is ruim drie uur bezig geweest en ik had erg met hem te doen. Door gesloten ramen drong een stank naar binnen, die ons de woonkamer voorlopig deed mijden. Ik kon alleen maar gissen, hoe adembenemend smerig het aan de andere kant van het raam ruiken moest. Ik was hem erg dankbaar voor zijn noeste arbeid, want toen we ’s middags vanaf het balkon in de goot gluurden was alles weg en de ingang naar het nest afgesloten. Geen grasklomp meer die de goot blokkeerde. Dat was echt nodig, want de week ervoor regende het zo hard, dat de goot over de volle breedte van de ramen overliep, en het water door gesloten ramen onze kamer binnenstroomde. Het was dus hoog tijd dat er wat aan zou gebeuren.

We waren blij dat we eindelijk ongestoord door herrie, stront of stank op ons balkonnetje konden zitten. Maar…..we hadden te vroeg gejuicht. We hadden het moeder- en vaderinstinct van de duiven onderschat. Dat de ingang naar hun nest niet meer toegankelijk was hadden ze wel door. Maar in plaats dat ze het nest dan maar opgaven zochten ze een andere ingang, en wel via ons balkon. We zagen pa en ma druk koerend en zoekend heen en weer lopen. En dat ze dat vaker deden was merkbaar aan het groeiende aantal grijze hoopjes, die ze gratis voor ons achterlieten. We moesten nog even doorbijten dus. Ik had toch wel bewondering voor hun koppig doorzettingsvermogen. Ze gaven het niet bij de eerste tegenslag op in ieder geval. Het kostte ons en hen nog een week van noodgedwongen gezamenlijk optrekken, en toen zagen ze in dat langer doorzoeken verloren moeite was. Vanaf toen zagen we de ouders met hun kroost alleen nog door de dakgoot scharrelen.

Het is wat cru dat je dan zo’n gezin dakloos maakt voor je eigen comfort. Maar aan de andere kant, misschien is het ook goed voor ze om een frisse start te maken met zijn tweetjes. Dat je de boel weer es uit een ander perspectief bekijkt. De ene dakgoot is per slot van rekening de andere niet.