zaterdag 12 september 2015

De oude man en de badmuts

Even dacht ik dat ik droomde. Maar dat bleek niet zo te zijn.

Vrijdag is echt een dag om even mijn favoriete second hand binnen te wippen om te zien of ze nog wat leuks hebben voor komend najaar. Nadat ik een leuk trui-achtig iets voor dochterlief op de kop heb getikt, besluit ik nog even een scanronde voor mezelf te doen. Ja, een petrol blauw shirt. Even passen natuurlijk. En dan gebeurt het...

Ik knik goedkeurend naar mezelf in de spiegel en op hetzelfde moment duikt er achter me een man op. Met een badmuts op, zoeen met zo’n rand die gezellig krult bij het elastiek. Hij gooit met een brede grijns zijn handen in de lucht en roept “hoeh!!” Met stomheid geslagen kijk ik achterom. Het is geen hersenspinsel. Ondeugende donkerbruine ogen kijken me aan. Aan die ogen zit een man vast met een half grijze baard en zonder tanden. Ingevallen wangen heeft hij ervan. Hij draagt een wel heel korte zwartglanzende korte broek, waar gladde benen van het type “melkfles” uitsteken. Aan zijn in dikke zwarte sokken gestoken voeten prijken donkerblauw versleten badslippers. En zijn kruin gekroond met een badmuts dus.
   

Ik schrik en ik ben eigenlijk ook een beetje bang. Wat als hij nou in een moeite achter me aan het pashokje in huppelt?  Maar gelukkig, hij verandert bijtijds van richting, giechelt eens naar me en huppelt weer bij me vandaan. Ik vraag me verbijsterd af wat hem ertoe gebracht kan hebben om in een winkel met alleen damesmode te gaan rondspringen met een badmuts op. Maar het shirt heb ik gekocht. Al was het ook maar om mezelf te helpen onthouden dat ik dit niet gedroomd heb.