dinsdag 8 september 2015

Het oude normaal

Image courtesy of Leslie Johnson ;)
De wekker gaat. Het is half zeven. Grote onwil en frustratie winnen het nog van acceptatie en realiteitszin. Maar ik moet nu uit bed. Dat is eigenlijk geen doen voor een niet-ochtendmens zoals ik. Maar ik moet er toch echt weer aan geloven. De zomervakantie is voorbij. Gewoon heel erg onomkeerbaar voorbij. Elf lange weken vakantie, hopsa, punt erachter.

Dat betekent dat ik dagelijks weer, veel te vroeg naar mijn smaak, slaapdronken door de keuken schuif en de tafel dek en mijn tenen stoot en een kind richting de vaatwasser dirigeer, en het andere kind richting de douche en mijn knie tegen de deur stoot en loop te zoeken waar de citruspers ook alweer stond, en koffiezet en thee en….. dan zitten we op tijd (ja heus!) en redelijk rustig (echt waar!) aan tafel.

Een paar uur later. Leendert en ik trakteren onszelf op een koffie. Om te vieren dat het leven weer structuur heeft (ik lees het mezelf schrijven) en de kinderen zich voorlopig helemaal niet meer hoeven te vervelen. En dat we het huis weer een beetje voor onszelf hebben gedurende de dag. En dat samen koffiedrinken leuk is. En dat we blij met elkaar zijn. En dat we van Praag houden. En dat we gezegende mensen zijn.

Alles bij elkaar begin ik bijna te denken dat het het waard is om zo vroeg op te staan. Bijna.