zaterdag 31 oktober 2015

Strijkages


De mevrouw van de strijkservice kijkt er tenminste blij bij.
Met berusting bekijk ik mijn strijkplank. Of liever gezegd, datgene wat de strijkplank aan het oog onttrekt. Een ware Mont Blanc aan overhemden zo hoog dat er bij de top geen zuurstof meer kan zijn. Ik heb haast een klimuitrusting nodig boven te komen. En dan nog al het strijkgoed van de rest van het gezin. Het is elk jaar hetzelfde liedje. In mei besluit ik uit pure gemakzucht om alle overhemden met lange mouwen gewoon niet meer te strijken, want ze hebben vanaf dan vakantie tot de herfst. Waarom ze lastig vallen met een vouw in de mouw, als ze ook in vrede en kreukels rusten kunnen. En elke keer in oktober pluk ik de wrange vruchten van mijn eigen luiheid. Want dan staan ze allemaal tegelijk te trappelen om weer aan de slag te gaan. Ik kan het strijken niet langer meer uitstellen. Ook al omdat ik een beetje murw ben van de dagelijkse verzoeken om gestreken goed die ik binnenkrijg, gevolgd door de terechte observatie dat er nu even niet zoveel te kiezen valt.


Dus ik zette mijn helm op en beklom de berg, hopende dat ik geen hoogteziekte zou krijgen, groef de strijkplank op en begon. Elke keer als ik een overhemd klaar had bracht ik hem voorzichtig naar de kast, de standplaats van alle overhemden. En elke keer moest ik langs die grote spiegel, waarin ik mijn gezicht  weerspiegeld zag  en waar gelatenheid en verveling vanaf dropen. Het enige dat elke keer anders was, voor lange tijd, was de kleur van het overhemd. Maar op een zeker moment, toen ik ruim over de helft was, zag ik bij het naderen van de spiegel dat mijn gezichtsuitdrukking veranderd was. Ik begon zowaar wat vriendelijker te kijken en bij het laatste kledingstuk dat ik langs de spiegel zwierde keken pure opluchting en tevredenheid mij aan. Hoe bevredigend eigenlijk, om een stapel strijk weg te werken. Om nog niet te spreken van de kop koffie erna, en de uitermate geruststellende gedachte die door mijn hoofd zong: voorlopig niemand die zeggen kan dat er geen keus in de kast is.

1 opmerking: