maandag 23 november 2015

Broodje hotdog eh…..met iets



Op een of andere manier doet het me toch haast aan de Hema denken
Ik ben zo trots op hem! Ik vroeg me af of ik hetzelfde zou hebben gedurfd op die leeftijd.

Afgelopen vrijdag kwam zoonlief mij vragen of hij van zijn eigen zakgeld een hotdog mocht gaan kopen bij het stalletje bij de metro, vier minuten lopen hiervandaan. Sommige dingen veranderen blijkbaar in de loop der eeuwen niet. Het was in mijn tijd ook al verleidelijk om iets ongezonds te kopen van je zakgeld. Nou ja ik vind het nog steeds verleidelijk…
Maar goed, het mag wel eens natuurlijk. En dit was een wens die al sinds september met enige regelmaat de kop opstak, dus het moest er dan maar eindelijk eens van komen. Zoonlief vertrekt, met 20 kronen in zijn zak, en ik blijf achter, benieuwd hoe hij het gaat regelen in het Tsjechisch. Want ik heb zo’n vermoeden dat de mevrouw bij het stalletje niet heel erg veel Engels spreekt. 

Na zo’n twintig minuten is zoonlief weer terug, ketchup tot ongeveer halverwege zijn wangen. “Dat was echt superlekker, mam!” “Fijn, kind. Hoe heb je het nou geregeld dan? Kwam je eruit in het Tsjechisch?” “Ja nou ik vroeg gewoon in het Tsjechisch om worst in een rohlik. En toen vroeg ze mij iets maar dat begreep ik niet?” O dat is altijd smullen, proberen uit te leggen in een taal je niet goed spreekt dat je iets in diezelfde taal niet goed begreep. “Ja?”, zei ik met belangstelling, ”en wat zei jij toen?”Nou”, sprak hij met een triomfantelijke grijns, “ ik zei: “eeeh…..ketchup?” En dat deed ze toen.”

Ja hoor, kind kan de was doen. Natuurlijk. Ik vraag me af of ik hetzelfde had gedurfd toen ik 10 was, een hotdog bestellen in een taal die ik nauwelijks sprak, om de vervolgvraag niet te begrijpen en dan toch met ketchup op mijn wangen terug te komen. Ik zei toch al dat ik trots op hem was!


Geen opmerkingen:

Een reactie posten