dinsdag 17 november 2015

De "gezelligste" tijd van het jaar?

Een chocoladeletter in de schoen van mijn kind. 
Een bom aan de riem van het kind van een ander.


Ik kan het niet helpen, ik blijf het maar voor me zien. 
In gedachten.
Twee kledingstukken. 
Onschuld en schuld.  

 Ik denk aan de moeder van het kind met de riem. Wat denkt zij nu, als ze nog leeft? Was dit waarvoor ze haar kind groot heeft gebracht? Is dit de kroon op haar opvoeding? Een zelfmoordterrorist die met zich zoveel mogelijk anderen de dood insleurde. Of is haar hart nu aan gruzelementen? In duizend stukjes. Haar kind, hij was nog jong. Maar eens was hij nog jonger. Ook hij had ooit de leeftijd waarop hij nu zijn schoen had mogen zetten. Als hij in Nederland geboren was. Toen hij nog soldaatje spéélde. Wat denkt zijn moeder nu? Misschien vraagt ze zich af waar het zo fout heeft kunnen gaan, haar doorweekt gehuilde zakdoek in haar hand geklemd. Of lacht ze nu en is ze trots. Dat ze een martelaar heeft gebaard die voor de eer van Allah zijn bloed vergoot. En dat van al die anderen, in Beiroet, Parijs, Irak en nog meer plekken.

In plaats van zich deze week te verheugen op het zetten van zijn schoen, zoals mijn kind, verheugde haar kind zich op het vastgespen van zijn riem. Ik ril ervan. En ik bid, dat mijn kind, die nu nog schoen zet, nooit zal dromen van zo’n riem.


Ik bid dat mijn kinderen zich wapenen zullen met een andere riem, de riem van de Waarheid. En dat zij delen zullen, niet haat, maar liefde. En dat ze hun letters zullen delen. Maar meer nog, dat ze woorden zullen delen. Woorden van Waarheid, Liefde en Leven. Woorden die komen van de enige God die groot is, de enige God die ook ooit klein was. En woorden die ook weer terugleiden naar Hem.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten