maandag 14 maart 2016

Mes en vork? Daar steken we een stokje voor

Eten uit je mond laten hangen in gezelschap. In de meeste gevallen op zijn zachtst gezegd geen aanrader, om niet te zeggen, heel erg af te raden. Maar soms doet zich dan de omstandigheid voor dat het prima is, en zelfs dat als je dat doet, je niet de enige bent. Het overkwam me afgelopen vrijdag. De kerkenraad van onze kerk was voor een lunch uitgenodigd bij een Koreaanse kerk die in dezelfde wijk staat. Als goede buren onderhouden zij goed contact met elkaar. Gelukkig bleek dat ook de vrouwen van de kerkenraadsleden mochten komen. En een gezellig samenzijn met een goede maaltijd laat ik niet zomaar schieten natuurlijk.

Nadat we allemaal aan tafel waren geschikt en de pastor gebeden had, kwamen er allerlei pittige en minder pittige heerlijkheden op tafel. En ja, wat nu? Stokjes of bestekjes? Ik wist het niet. Ik keek belangstellend naar links. Hm. De Europeanen hadden zojuist hun bestek aangevat. Ik keek naar nieuwsgierig en schuw naar rechts. De Koreanen zaten elegant met hun stokjes te goochelen. Ik besloot het in de groep te gooien en vroeg me hardop af of misschien dan nu de tijd was gekomen om mezelf voor gek te zetten. Dat was alles wat de Koreanen nodig hadden. Met plezier en  geduld legden ze me uit hoe Koreanen met stokjes eten. Ik deed wat ze zeiden en het ging eigenlijk best goed. Vlees met rijst die een beetje plakte. Het werkte aanstekelijk, want links van me zag ik ook ineens wat Europeanen met stokjes zwaaien.

En toen was het de beurt van een soort gevuld flapje. Ik probeerde hem te vangen, met mijn stokjes. Maar hij liet het niet gebeuren. Mijn flapje en ik in een verbeten strijd om zijn bestaan verwikkeld. Ik achtervolgde hem over mijn bord, in de hoop hem tegen de rand klem te zetten. Het mislukte grandioos. We keerden om en de achtervolging de andere kant op begon. Met hetzelfde droevige resultaat. Hoe doen die gasten dat?! Maar vast besloten om niet op te geven en toe te geven aan de drang naar een mes en vork, begonnen mijn flapje en ik aan de derde ronde. Het flapje won. Knarsetandend delfde ik wederom het onderspit. We namen even pauze. Wat nu? Ik kwam tot de conclusie, dat als ik mijn flapje wilde eten, maar niet met mes en vork, en ook niet met mijn vingers, ik toch informatie moest inwinnen ter rechterzijde. En dat deed ik. De pastor deed het me met alle liefde even voor hoe zo'n flapje zich verhoudt met stokjes. Gewoon zo! En met een pats prikte hij zijn stokjes van boven in zijn flapje. Zucht, zo simpel kan het toch zijn in het leven.


De volgende te nemen horde waren de rijstnoedels met gewokt varkensvlees en groente. Hm, een interessante uitdaging om dat Europees sociaal aanvaardbaar in je mond te krijgen. Maar wacht eens even, waarom eigenlijk niet gewoon Koreaans sociaal aanvaardbaar? Ik keek dus maar weer naar rechts. Hoe zou mijn Koreaanse buurman zijn noedels spalken en eten? Als een zoute haring misschien met het hoofd in de nek? Nee, dat niet. Je mag ze gewoon uit je mond laten hangen! En dan help je vervolgens met je stokjes de rest naar binnen. Precies zoals ik anders nooit mag eten. Puur en alleen voor de ervaring om eten uit legaal uit mijn mond te laten bungelen nam ik nog wat noedels. En toen nog wat noedels. Ik ben lekker stout!

Geen opmerkingen:

Een reactie posten