maandag 11 april 2016

Aanstekelijk wachten

Wachten
Wachten. Een van die dingen in het leven waar een mens maar mee te dealen heeft. De een is daar wat beter in dan de ander. Maar zelfs al ben je een hele hoge in de orde der tijdverbeidenden, dan nog kan er het moment komen dat je je begint te vervelen.

Een van de gelegenheden hier waar je gegarandeerd de klos bent als het over wachten gaat, is het postkantoor. Ons dichtstbijzijnde is een behoorlijk groot exemplaar en het gebeurt maar zelden dat ik snel aan de beurt ben. Alleen rond lunchtijd lukt dat. Maar gelukkig ben ik best goed in wachten. Meestal zit ik en bestudeer ik de homo sapiens binnen mijn blikveld. Daar is niet altijd zoveel aan te beleven, want de meeste mensen zijn in zichzelf gekeerd of in hun telefoon. Het moment dat ik mij begin te vervelen komt dan inderdaad. Niets interessants te zien hier vandaag.

In  mijn hoofd zoemt een melodie. In de hal van de bergkoning, van Edvard Grieg om precies te zijn.  Na een poosje realiseer ik mij dat de melodie zich niet slechts in mijn hoofd bevindt, maar zich een uitweg heeft gezocht via mijn mond. Daar zit ik dan te neuriën. Pompompompompompompooompompompoompompompoom. Lekker deuntje wel. Maar toch, ik kan er misschien beter maar weer mee ophouden. Je kunt een ander je muziek niet zomaar opdringen natuurlijk. Vind ik ook niet fijn als anderen dat bij mij doen.  Het is weer stil in de wachtruimte. En ik verveel me weer. Weer vijf minuten verstreken.

En dan gebeurt het. De mevrouw links van mij heeft een melodie in haar hoofd. In de hal van de bergkoning, van Edvard Grieg om precies te zijn.   En het bevindt zich niet slechts in haar hoofd. Het heeft zich een uitweg gezocht via haar mond. Daar zit ze dan te neuriën.  Pompompompompompompooompompompoompompompoom. Lekker deuntje eigenlijk wel. Ik vraag haar of het besmettelijk was. Ze krijgt een kleur en ze lacht naar me. Dat was het inderdaad.

En ineens begint iedereen in het postkantoor Grieg te neuriën. De vrolijkheid verplaatst zich van de ene persoon naar de andere, totdat het hele afschuwelijk saaie, bruine postkantoor met muziek is gevuld. En muziek verbindt, dat zie je.

Nee, het zou leuk geweest zijn, maar helaas gebeurde het niet. Misschien moet ik het in de toekomst toch vaker proberen. Als ik weer eens ergens zit te wachten gewoon een aanstekelijk melodie hummen en dan maar zien wat er gebeurt. Wie weet, misschien, op een dag….  

Geen opmerkingen:

Een reactie posten