woensdag 15 juni 2016

De schoonheid van afscheid


Het is weer die tijd van het jaar. Elk jaar weer moeten we afscheid nemen van mensen die definitief Praag verlaten. Het doet pijn en het went maar niet. Op de dag dat we blij zouden moeten zijn omdat de zomervakantie begonnen is, zitten onze kinderen droef en met hangende schouders op de bank. Ze missen de kinderen die zijn weggegaan nu al. Het feit dat ze die kinderen evengoed wekenlang niet zouden hebben gezien als ze wel in Praag waren gebleven, telt niet. De wetenschap dat er weer iemand vertrokken is die een belangrijke plek in hun leven innam, schrijnt. Het is ontroerend om te zien hoe dapper ze ermee omgaan. Nog een laatste stevige omhelzing, en daar gaat hij. Of zij.

Ik vind het moeilijk om onze kinderen verdrietig te zien zijn. Ik begrijp het. Ik voel het verdriet ook. Maar ik zou graag zien dat het de lieverds bespaard bleef. Helaas. Toch is het ook mooi. Dat je zoveel om iemand geeft, dat het pijn doet als hij weggaat. En dat dat andersom ook zo geldt. Maar het cliché “ we zien elkaar weer in de hemel”, helpt niet. Het verzacht de pijn in het hier en nu niet. Het schrijnt nog net zo zeer als voordat iemand die onvermijdelijke woorden uitsprak. Troostender vind ik de gedachte dat we voor elkaar kunnen bidden. Ik breng iemand die aan de andere kant van de wereld woont, aan Gods voeten. Zij doet hetzelfde voor mij. Het is dan alsof we elkaar daar, even ontmoeten, heel even bij elkaar zijn. En wat is er nu een mooiere plek om iemand te ontmoeten dan voor de troon van God?


Afscheid nemen brandt een gaatje in je hart. Dat groeit wel weer dicht, maar het duurt eventjes.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten