vrijdag 7 oktober 2016

Man in Black

Nadat hij zijn laatste slokje koffie heeft doorgeslikt kijkt hij op zijn horloge en vergelijkt het met zijn telefoon. Beide vertellen hem hetzelfde. Tijd om te gaan en zijn plek in te nemen. Tijdens zijn korte wandelingetje van het cafe naar zijn plek monstert hij de lucht. Helder blauwe lucht. Dat betekent veel toeristen. Hij weet ook dat het betekent dat hij meer geld zal verdienen vandaag. Dat is goed, want geen geld, geen eten. Maar soms is hij het zo zat. Steeds weer opnieuw dezelfde truc. Zijn zwarte kostuum met zijn zwarte hoed, zijn witgeverfde gezicht en zijn headset microfoon. Staand op zijn sinaasappelkistje, met niet eens een preek om te houden. Alleen het fluitje dat hij tussen zijn tanden geklemd houdt, waarmee hij nietsvermoedende toeristen de stuipen op het lijf jaagt. En dan het vernederende hopen dat mensen het leuk genoeg vinden om een muntje in zijn plastic bakje gooien. En vandaag is dat niet anders.

Hij hoorde hen al voor hij ze zag. Die overdreven vrouwen met roodgeverfde haren. Hun schater klatert tegen de gevels op. Het ergerde hem gruwelijk. Wat is valt er eigenlijk te lachen? Zien jullie niet dat jullie jezelf voor de gek houden? Jullie denken dat dit leven is, maar het is eigenlijk alleen een onderbreking van dood. Over twee dagen zakken jullie weer weg in apathie en zal het zijn alsof dit alles niet gebeurd is. O tuurlijk, gooi mijn geldbakje maar omver. Ik wijs je met alle plezier aan waar de muntjes naartoe gerold zijn die je weer moet oprapen en terug moet stoppen in mijn bakje. Ja goed zo, dank dames, jullie ook nog een prettige dag. Niet te geloven zeg dat ik er ooit lol in had om mensen schrik aan te jagen. Dat het mijn hele dag goedmaakte als er een vrouw een gilletje slaakte, of een man een luchtsprong maakte, wanneer het fluitje tussen mijn kaken vandaan kwam.

Het is wel zo. Er waren dagen dat ik plezier beleefde aan waar ik mijn geld mee verdiende. Maar nu? Ik wou werkelijk dat ik een echt beroep had geleerd. Oh nee he! De volgende die mijn bakje omkiepert. Ja, raap het alstublieft maar even op. Daar, daar, daar en daar, ja. Alle muntjes weer in 't bakje. Dank u wel. Wacht eens even. Wat een geweldige aanblik eigenlijk. Mensen die als reuzenkevers rondkruipen met hun achterwerken in de lucht om míjn geld weer bij elkaar te scharrelen. Hier hadden ze niet van gedroomd toen ze hun Praagse tripje planden. Dit overtreft hun stoutste verwachtingen zeker weten ruimschoots. Daar kan ik uren naar kijken. Haha! Nu weet ik wat mijn taak in het leven is, Niet om toeristen te vermaken, maar om toeristen míj te laten vermaken! Kijk naar de lucht. Het is helderblauw! Dat betekent: hordes toeristen die allemaal over mijn geldbakje kunnen struikelen.

De man gluurt snel in alle richtingen. Niemand kijkt? Haastig schuift hij met zijn voet het bakje naar voren, een beetje meer in de weg.










Geen opmerkingen:

Een reactie posten