woensdag 17 mei 2017

De dame in de metro

Een langerekte klaroenstoot verstoort de stilte in de metro. Nou ja voor zover het er stil is als hij onder de grond voortraast. Ik kijk waar het geluid vandaan komt. Links van mij staat de aanstichtster van de herrie, een ware Rubensvrouw. Zij draagt een knalpaarse laagjesjurk  tot op haar sandalen en over haar schouders hangt een zwarte stola met een wilde schulprand.  Zij snuit haar neus. Maar niet slechts dat. Zij snuit haar neus van het ene metrostation tot het volgende. En geen geruisloze snufjes teneinde niemand te storen hoor, maar full blown halen hier die gerust vier, vijf seconden aanhouden. Het leek mij toch een soort droogtrompetteren zonder resultaat, maar te oordelen naar haar gezichtsuidrukking stond zij daar en kon niet anders. En als het nodig was kon ze als haar zakdoek vol was, altijd nog verdergaan met haar jurk. Na de derde haal, begonnen de gezichten in de metro zich in haar richting te draaien, met een uitdrukking veranderend van verbazing via verbijstering naar ergernis. Zelfs de hippiemevrouw die zojuist op haar blote voeten binnengestapt was, keek gealarmeerd. Het deerde de snuitvrouw niet in het minst. Eerst na de volgende stop borg zij kalm haar zakdoek in haar tas en toonde zij haar nu rode neus weer aan het publiek. Ach ja, hooikoortseizoen he. Dan krijg je dat.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten