donderdag 22 maart 2018

Kwallenlogica


“Ze hebben geen hersens. Als ze steken kunnen ze het echt niet helpen.” Afgelopen zomer las ik me even in over de kwallenpopulatie in Montenegro in het algmeen en in de Kotorbaai in het bijzonder en hoe erg het zou zijn als je gestoken wordt, en in het artikel dat dit vraagstuk behandelde, stond deze parel van een zin. Iemand die het opnam voor de lokale kwallengemeenschap. Ze kunnen er gewoon echt niks aan doen als ze je pijn doen. Dat maakt het allemaal een stuk minder erg.

Ik moest vandaag weer aan deze zin denken, omdat hij multi-toepasbaar is. Een paar dagen geleden dreigde ik te laat te komen op een afspraak en ik stuurde een sms om te melden dat ik een paar minuten later zou zijn. En inderdaad, ik wás een paar minuten later. De vrouwen die ik zou ontmoeten waren al ergens neergestreken, maar zij hadden mijn sms niet gezien. En waarom niet? Omdat het niemand hier wat kan schelen als je een paar minuten later bent dan afgesproken en ze dus hun telefoon nog niet hadden geraadpleegd om te zien waar ik toch bleef. Andersom gebeurt ook. Vanochtend wachtte ik op een vriendin. Zij stuurde me een berichtje dat ze me met de auto zou ophalen en over zeven minuten zou voorrijden. Ik zorgde er dus voor dat ik klokslag zeven minuten later beneden buiten in de regen stond. Daar moest ik weliswaar vervolgens nog minstens tien minuten bibberen, maar toen kon ik wel in een auto met stoelverwarming stappen.

Het is grappig om bij mezelf vast te stellen dat sommige culturele gewoonten uit mijn eigen land nog altijd weerstand bieden aan de Tsjechische equivalent, zelfs al wonen we al bijna vijf jaar niet meer in Nederland. Mijn drang om op tijd te zijn is ongeneeslijk, en twee minuten later is al niet meer op tijd. Met alle chaos die mij eigen is, kan ik dat aspect niet uitgeroeid krijgen, terwijl hier twee minuten later nog steeds op tijd is. Dus hoe ik er ook uitzie, mijn haar in net-uit-bed-stand en mijn jas scheef dicht geknoopt, half acht is half acht. Mijn vriendinnen lachen erom. Maar ik weet wel hoe het komt. “Ik ben Nederlands, dus als ik op tijd ben, of zelfs een beetje te vroeg, dan kan ik dat echt niet helpen.”

zaterdag 17 maart 2018

Winterwaardigheden


Ineens is het er weer. Zoals elk jaar overvalt het me. De stijve nek. Een periode van hotpacks en drie warme sjaals breekt aan. Het gaat doorgaans vanzelf weer over, maar leuk is het niet. Gelukkig krijg ik wel veel medeleven als ik maar houterig genoeg loop. Aan het begin van de dag is het het vervelendst. De spieren, nog ongebruikt in de vroege ochtend, moeten soepel worden en elke beweging herinnert me eraan welke spieren ik nú weer in gang heb gezet.

Na het ontbijt verzamel ik moed en stort me de kou in om kindlief bij de schoolbus af te leveren. Maar dan komt eerst de grootste horde die ik moet nemen. Het openbaar vervoer en al die mensen die om half acht naar hun werk snellen. De metro is veranderd in een conservenblikje vol sardientjes die op de stations naar buitenzwemmen en zich dan de roltrap op laten drijven. Een botsing is een reele mogelijkheid en met zo’n zere nek is dat eigenlijk geen optie. Ik moet de bewegingen om mij heen maar goed in de gaten houden. Maar hoe? Ik kan mijn nek niet draaien. Dus, temidden van de school sardientjes draai ik rondjes als een ballerina in een muziekdoosje, om botsingen te vermijden. Dat werkt niet en ik kan de gil niet binnenhouden als ik tegen een haastige mevrouw aanbots, die weinig geduld heeft met mijn zwakheden. De blik die ik toegeworpen krijg houdt het midden tussen ergernis en minachting. Kom op zeg, zo’n kleine botsing. Niet zo kleinzerig. Kermend stap ik op de roltrap en begin nog nasnikkend aan de reis omhoog.

Boven aan de trap barst de school opeens uiteen en zijn er nog maar een paar mensen over om te ontwijken. Met een zuch van verlichting en een pijnlijk kloppende nek loop ik met mijn kind naar de bus.

En dan? Er is geen ontkomen aan, ik word medogenloos weer ingeblikt om thuis te komen, met alle ellende vandien. Reizen in een muziekdoosje lijkt me ineens zo gek nog niet.